You Are Here: Home » Ο εκδότης » Δεκατοτρίτο τεύχος

Δεκατοτρίτο τεύχος

Aγαπητοί αναγνώστες,

Η τρίμηνη επικοινωνία μας αποτελεί για εμάς ένα ευχάριστα δημιουργικό κομμάτι ενασχόλησης και η δική σου αποδοχή μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε.
Η οικονομική δυσκολία του εγχειρήματος, κάθε φορά καθιστά αμφίβολη την συνέχιση της επόμενης έκδοσης. Ωστόσο είμαστε ακόμη εδώ και ελπίζουμε να είμαστε και την επόμενη φορά και κάθε επόμενη για όσο υπάρχει ανάγκη. Η οικονομική κατάσταση επιδεινώνεται, οι ευκαιρίες για αξιοπρεπή διαβίωση στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο μειώνονται δραματικά, γιατί όλη η έμφαση από τους κυβερνώντες δίνεται στην οικονομία και την εξαθλίωση των χαμηλών στρωμάτων. Ως πότε άραγε; Υπάρχει περίπτωση να περιμένουν κάτι που θα επαναφέρει την προηγούμενη κατάσταση; Υπάρχει κάποιος σήμερα που θεωρεί ότι ο εγωιστικός κυκεώνας που ζούσαμε μέχρι πριν την οικονομική κρίση ήταν ανάλογος με τη φύση της ζωής και του ανθρώπου; Ποιοι είναι εκείνοι που ακόμη δεν αντιλαμβάνονται ότι χωρίς αξίες, δημιουργικότητα και φαντασία, χωρίς όνειρα, η ζωή είναι μόνο ένα σκοτεινό κάτεργο που καθιστά το θάνατο σαν τη μόνη διέξοδο για πολλούς από τους συμπολίτες μας; Ποιοι είναι εκείνοι οι μπροστάρηδες που ακόμα και σε τούτη τη μικρή χώρα εξακολουθούν να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και μιλάνε για δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, μελλοντικές ευκαιρίες κ.λπ.; Ποιοι είναι αυτοί που ορίζουν με τον πλέον κάκιστο λογιστικό τρόπο τις μοίρες της χώρας μας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας; Ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώνει πριν ακόμα ανακαλύψει και χαλιναγωγήσει τη φωτιά, χωρίς απολύτως τίποτε από τα σημερινά αναγκαία για την επιβίωση, και σήμερα με τέτοια γνώση και τεχνολογία κινδυνεύουμε να αφανιστούμε, αλήθεια γιατί; Γιατί οποιαδήποτε γνώση που αγωνιστήκαμε γι αυτήν τόσες χιλιάδες χρόνια πρέπει να την ακριβοπληρώνουμε; Γιατί στερούν το δικαίωμα της αυτάρκειας από τον άνθρωπο;
Σύμφωνα με τα ψηφίσματα της Ε.Ε. δεν έχουμε δικαίωμα να καλλιεργούμε τίποτε, δεν έχουμε δικαίωμα να διατηρούμε οικόσιτα ζώα, στην Βραζιλία (και αλλού ίσως) δεν έχουν δικαίωμα ούτε στο βρόχινο νερό διότι ανήκει μόνο στις ιδιωτικές εταιρίες, στην Χιλή ο κόσμος πίνει αφαλατωμένο νερό γιατί τα ποτάμια ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές εταιρίες που έχουν αγοράσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και στην χώρα μας επίσης ξεκίνησε ένα ανάλογο ξεπούλημα… αλήθεια, από ποιόν; Ποιες είναι αυτές οι εταιρίες και ποιοι είναι αυτοί που τους πουλάν τα δικά μας δικαιώματα; Ποιοι είναι αυτοί οι ηγέτες που μας εκπροσωπούν; Πόσο άρρωστος πρέπει να είμαι που τόσο καιρό επέτρεπα να δημιουργηθεί αυτό το κοινωνικό απάνθρωπο κατασκεύασμα; Πόσο αφελής πρέπει να είμαι που πίστεψα ότι ο ηλεκτρισμός, το τηλέφωνο, η αυτόνομη θέρμανση, τα μέσα μεταφοράς, οι υπολογιστές, τα i-phone τα διαστημικά ταξίδια, η πυρηνική ενέργεια και τα πυρηνικά όπλα, όλο αυτό το δημιούργημα μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός μου; Πόσο αφελής ήμουν που πίστεψα ότι όλα αυτά ήταν απαραίτητα για την εξασφάλιση της επιβίωσής μου; Γιατί ποτέ δεν έθεσα το ερώτημα: Γιατί ζω; Ποια είναι αυτή φυσική αναγκαιότητα που μου πρόσφερε αυτή την ευκαιρία και ποια η αναγκαιότητα που σήμερα μου την στερεί; Τι θα μπορούσα να κάνω άραγε για να αποτρέψω το χειρότερο, τι ορίζεται ως «χειρότερο» και από ποια ανάγκη απορρέει αυτός ο ορισμός;
Έπηξε το μυαλό μας από την πληροφορία, γέμισε ο πλανήτης «μορφωμένους» ανθρώπους, ανίκανους να αρθρώσουν μια λέξη που να συνάδει το μέτρο του ανθρώπου – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων που αναζητούμε σαν το βελόνι στα άχυρα! Λες άνθρωπος σήμερα και νοιώθεις ντροπή αν έχεις μια σταλιά συνείδηση γι αυτό που έχει προκαλέσει σε οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής, σ’ αυτόν το επίγειο παράδεισο που μετατρέψαμε σε κόλαση, ακόμα και με τη βοήθεια του θεού, αφού όλο αυτό το τερατούργημα είχε τις ευλογίες και των εκπροσώπων του (της εκάστοτε σύγχρονης θρησκείας για να ακριβολογούμε) που είχαν αιματοκυλίσει τον κόσμο και αφανίσει τη γνώση στην πυρά. Σήμερα που έχουμε τα πάντα καταλήξαμε εμείς να είμαστε αυτό το ΤΙΠΟΤΑ.
Τίποτε αγαπητέ και επίμονε αναγνώστη δεν χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, είναι βέβαιο. Τα καταφέραμε στο παρελθόν χωρίς τίποτε και μπορούμε να τα καταφέρουμε και τώρα. Το μόνο που διαφαίνεται να χρειαζόμαστε είναι να απαλλαγούμε από αυτούς που σήμερα μας αντιμετωπίζουν σαν αριθμούς στον μαυροπίνακα και, με την ευκολία που τους παρέχουμε, σβήνουν ό,τι εκείνοι ορίζουν ως λάθος. Και πως μπορεί να γίνει αυτό; «Πολλοί μικροί άνθρωποι, σε πολλούς μικρούς τόπους, με πολλές μικρές πράξεις μπορούν να αλλάξουν το πρόσωπο του κόσμου» Κινέζικη παροιμία.

ΦΩΝΕΣ
Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες τα όνειρά μας ομιλούνε`
Κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και μες τον ήχον των για μια στιγμή επιστρέφουν
Ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας
Σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

Κ.Π. Καβάφης

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top