You Are Here: Home » Ο εκδότης » Δωδέκατο τεύχος

Δωδέκατο τεύχος

Aγαπητοί αναγνώστες,

Φθινόπωρο, η φύση αλλάζει. Η μέρα μικραίνει και η νύχτα μεγαλώνει. Η θερμοκρασία πέφτει, βροχές και αέρηδες αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Τα φύλλα στα δέντρα αρχίζουν να κιτρινίζουν και να πέφτουν. Τα μεταναστευτικά πουλιά παίρνουν το δρόμο για χώρες με ζεστότερο κλίμα. Τα καλοκαιρινά φυτά στους κήπους μας, τομάτες, αγγουράκια, πιπεριές κολοκυθάκια κ.α. δίνουν τη θέση τους σε φθινοπωρινά λάχανα, μαρούλια, κρεμμυδάκια, καρότα, ραπανάκια και άλλα ζαρζαβατικά. Οι ανεμώνες αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, πλουτίζοντας με έντονα χρώματα τους αγρούς και στέλνουν μήνυμα ομορφιάς, ενθάρρυνσης και αισιοδοξίας. Τα ζώα περιφέρονται περισσότερες ώρες στα βοσκοτόπια, τώρα που δεν υπάρχουν οι καυτές ακτίνες του ήλιου.
Το αίσθημα της εξωστρέφειας αρχίζει και αυτό σιγά-σιγά να δίνει τη θέση του στην εσωστρέφεια, προετοιμάζοντας και το αντίστοιχο περιβάλλον διαβίωσης. Η αλλαγή της εποχής μας ωθεί να προετοιμάζουμε τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού μας, εκεί που θα περάσουμε τις περισσότερες ελεύθερες ώρες μας πλέον.
Είναι εκπληκτικό το πόσο σημαντικές αλλαγές συμβαίνουν στη φύση γύρω μας. Στις μεγαλουπόλεις, βέβαια, οι κάτοικοί βιώνουν το νέο τοπίο μόνο τα Σαββατοκύριακα με σύντομες αποδράσεις στην ύπαιθρο, κι αυτές εφόσον διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα που απαιτείται για της μετακινήσεις. Ο άνθρωπος ίσως είναι το μοναδικό ζώο που προσπερνάει τη φύση της ζωής χωρίς να αποκομίζει εκείνο που έχει να του προσφέρει. Θεωρεί δεδομένη τη ζωή του και αγνοεί τα υγιή ερεθίσματα που προκαλούνται από τους βιολογικούς ρυθμούς του φυσικού περιβάλλοντος. Αναζητά αυτό που δεν έχει και συχνά αυτή η αναζήτηση γίνεται με αόριστο τρόπο, χωρίς να έχει ούτε στόχο ούτε σχέδιο προσέγγισης. Συν το χρόνο αλλοιώνεται η εμπειρική πραγματικότητα αυτού που διαθέτει. Οι γνώσεις του για τη φύση της ζωής είναι κυρίως εγκυκλοπαιδικές και όχι το αποτέλεσμα της βιωματικής του κατάστασης και της προσωπικής του εμπειρίας. Εστιάζει όλο του το ενδιαφέρον στο δικό του κοινωνικό κατασκεύασμα. Παρ’ όλη τη φυσική και περιβαλλοντική αναγκαιότητα ο άνθρωπος έχει την τάση να θυμάται τη φύση μόνο όταν διαταράσσεται η υγεία του. Σε παλιότερες εποχές, διακοπές πήγαιναν όσοι είχαν προβλήματα υγείας. Σήμερα διακοπές στη φύση έχουμε ανάγκη όλοι μας γιατί όλοι μας είμαστε ως ένα βαθμό «άρρωστοι».
Η επαφή με τη φύση μας υπενθυμίζει ότι είμαστε μέρος της και μας ανανεώνει με τις κινήσεις της, τους ήχους, τα αρώματα, και την πληθώρα χρωμάτων που διαθέτει. «Ο πλήρως εκπολιτισμένος άνθρωπος, παρότι είναι ιδιαίτερα επιθυμητός ως καλός πολίτης, ενδέχεται να αποδειχθεί κακό βιολογικό δείγμα όταν τοποθετηθεί εκτός του προστατευμένου κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο έχει μάθει να συμμορφώνεται» αναφέρει ο Rene Dubos στο βιβλίο του «το Όραμα της Υγείας». Ο Ιπποκράτης δίδαξε ότι ο άνθρωπος θα είχε πολλές πιθανότητες να ξεφύγει από την αρρώστια αν διαβιούσε με λογικό τρόπο. Ορισμένοι κοινωνικοί φιλόσοφοι έφτασαν να πιστεύουν πως οι γιατροί δε θα είχαν ιδιαίτερη ζήτηση σε μια καλοδιοικούμενη κοινωνία. Ο Πλάτων έγραφε στην Πολιτεία πως η ανάγκη για πολλά νοσοκομεία και γιατρούς είναι το αναγνωριστικό σημάδι μιας κακής πόλης. «Και πώς μπορείς να βρεις άλλη, μεγαλύτερη απόδειξη κακής και αχρείας ανατροφής σε μια πόλη από την ανάγκη που θα έχει για τέλειους γιατρούς και δικαστές, όχι μόνο για την κατώτερη τάξη του λαού και τους τεχνίτες, μα και για κείνους που καμώνονται πως έχουν λάβει ανώτερη ανατροφή;» (Πολιτεία 405 α 7-11) Με σημείο αναφοράς το όραμα μιας υγιούς ζωής, το Υγείας Όραμα προσπαθεί να συλλέξει στοιχεία στο χρόνο από ανθρώπους που πίστευαν πως η υγεία μας ξεκινάει από το εσωτερικό μας περιβάλλον, από αυτό που γνωρίζουμε σαν την ταυτότητα του κάθε ανθρώπου και που εστιάζει στην ποιότητά του και, αλλοίμονο, όχι στην εξωτερική του εμφάνιση. «Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αρρώστιες, υπάρχουν μόνο συγκεκριμένες συνθήκες αρρώστιας» έγραφε η Nightingale και οι κοινωνίες μας διαμορφώνουν «αρρωστημένες συνθήκες» χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το μέτρο της φυσικής επιλογής και διαβίωσης. «Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αποκτήσει την οικονομική ισχύ και κατέχει πράγματα, όμως αυτά πλέον παράγονται ανώνυμα. Μπορεί ακόμη να διαθέτει κάποια αφηρημένη γνώση της φύσης τους και των λειτουργιών τους, όμως η ιδιοκτησία και η γνώση δεν αντικαθιστούν την άμεση εμπειρία και δεν ικανοποιούν την αρχαία ανάγκη πραγματικής μετοχής στην πράξη της δημιουργίας. Η αποτυχία να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη φέρνει κάποιες φορές απελπισία, συχνά πλήξη ή τουλάχιστον την αίσθηση εξάντλησης, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη στις σύγχρονες κοινωνίες.» (Rene Dubos).
Πόση σημασία όμως μπορεί να έχουν τα παραπάνω σχόλια όταν δεν είμαστε σε θέση να τα αντιληφθούμε; Πόση σημασία έχει για τους καθημερινούς αυτόχειρες η χαμένη -κατ’ εκείνους – ευκαιρία της ζωής τους; Και ποιας ζωής άραγε; Ποιος είναι σε θέση σήμερα να μιλήσει για τη ζωή και τις αξίες της; Πώς καταφέραμε να υποβαθμίσουμε τόσο πολύ την αξία της ώστε να βάζουμε τέλος γιατί έπεσε η δουλειά μας έξω, χάσαμε τα χρήματά μας, χρωστάμε στην εφορία τις τράπεζες κ.λπ; Και πόσο άρρωστοι είμαστε πραγματικά που δεν μπορούμε ούτε να υποψιαστούμε ότι ο δρόμος που πορευόμασταν ήταν λάθος;
Η οικονομική κατάσταση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε τη στάση μας απέναντι στη ζωή. “Σήμερα είναι ανάγκη να αναθεωρήσουμε όλα τα στερότυπα στην πολιτική, την κοινωνία, τη συμπεριφορά και τις ίδιες τις ανάγκες μας. Να αφήσουμε κατά μέρος τη δειλία και να δημιουργήσουμε κάτι νέο, κάτι που να μη σηματοδοτεί οπισθοδρόμηση αλλά να εγγυάται πρόοδο”.
Οι δυσκολίες δυναμώνουν την επιθυμία για ζωή και δεν έχουμε περάσει λίγες στην πάροδο των χρόνων. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι και να δημιουργήσουμε καλύτερες κοινωνίες αρκεί να το επιθυμούμε, η γνώση υπάρχει, ας την αναζητήσουμε με καθαρό μυαλό και ανοιχτή καρδιά. Το στοιχείο που πρέπει να δώσουμε έμφαση αυτή τη φορά είναι η αγάπη για τη ζωή. Πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ότι: «αυτό που παράγουμε με το μυαλό μας εξαρτάται από τα συναισθήματα που μας διακατέχουν, τα κίνητρα που μας ωθούν και τις προθέσεις που μας οδηγούν. Όταν ο εγωισμός καθίσταται η επωδός της σκέψης, της αίσθησης και της δράσης όλο και περισσότερων ανθρώπων, όλα είναι δυνατά, εκτός από ένα: την Αγάπη». (Gerald Huther)

*Επιπολασμός: ο συνολικός αριθμός περιπτώσεων μιας συγκεκριμένης νόσου σε δεδομένο πληθυσμό σε έναν ορισμένο χρόνο.

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top