You Are Here: Home » Αρθρα » http://athensart-2010.ning.com/ «Η Φιλία μέσα από την Τέχνη μπορεί να αλλάξει τον Κόσμο Ειρηνικά»

http://athensart-2010.ning.com/ «Η Φιλία μέσα από την Τέχνη μπορεί να αλλάξει τον Κόσμο Ειρηνικά»

AlexandriaΜε μεγάλη επιτυχία παρουσιάστηκε τον Ιούλιο ή έκθεση που διοργανώθηκε από την athensart στην Οδησσό της Ουκρανίας. Το Κέντρο Τεχνών 4 Εποχές – AthensArt βάζει πλώρη τώρα για το φεστιβάλ που διοργανώνει στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν στις 8 Οκτωβρίου. Στις 2 Νοεμβρίου η παρουσία της θα φτάσει στην πόλη Saltillo του Μεξικού όπου εγκαινιάζεται νέα διεθνής έκθεση. «Η Φιλία μέσα από την Τέχνη μπορεί να αλλάξει τον Κόσμο Ειρηνικά» συνεχίζει το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο, διαδίδοντας το μήνυμα της φιλίας και της αγάπης.
Να θυμίσουμε ότι το Κέντρο Τεχνών 4 Εποχές ιδρύθηκε στην Αθήνα πριν από περίπου 30 χρόνια, με την ιδέα της δημιουργίας μιας διεθνούς κοινότητας συνειδητών καλλιτεχνών και φιλότεχνων, αποφασισμένων να συμβάλλουν στην αλλαγή του κόσμου δημιουργώντας δεσμούς φιλίας μεταξύ τους. Έκτοτε έχει διοργανώσει πολλές εκδηλώσεις σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, όπως τα Καβάφεια στην Αλεξάνδρεια, συνέδρια, εκθέσεις, δημοσιεύσεις, Cds, συνεργασίες με πανεπιστήμια, μη κυβερνητικές οργανώσεις, τον Όμιλο UNESCO Πειραιά και Νήσων και άλλους. To 2010 διοργάνωσε το πρώτο AthensArt International Arts Festival στην Τεχνόπολη της Αθήνας και η ιδέα: “Η Φιλία μέσα από την Τέχνη μπορεί να αλλάξει τον Κόσμο Ειρηνικά” άρχισε να εξαπλώνεται σε όλες τις ηπείρους με στη συμμετοχή 145 χωρών και 4.165 ενεργών και ευαισθητοποιημένων ανθρώπων που αναγνωρίζουν την ανάγκη για έναν καλύτερο κόσμο.

saltillo

Ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Διατηρώντας επαφή με αυτή την αξιόλογη προσπάθεια και με την ευκαιρία της έναρξης της σχολικής χρονιάς σας παρουσιάζουμε ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που εφαρμόστηκε την περσινή σχολική χρονιά ανεπίσημα και σε χαμηλούς τόνους με πρωτοβουλία του κ. Αλεξίου, σε δύο γυμνάσια-λύκεια της Αττικής. Οι φιλόλογοι του προγράμματος μας ενημέρωσαν για την πορεία του, επισημαίνοντας τόσο το ενδιαφέρον των μαθητών όσο και την προσωπική τους ικανοποίηση από το εγχείρημα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την παρατήρηση από τους μαθητές ενός ζωγραφικού έργου για το οποίο γράφουν τις εντυπώσεις τους εστιάζοντας ο καθένας «μέσα» του και εμβαθύνοντας στην αίσθηση που του προκαλεί. Σας παραθέτουμε, χωρίς καμία «λογοκρισία» τις εντυπώσεις τους, τις οποίες είχαν την καλοσύνη να μας στείλουν:

«Χάζεψαν» τα παιδιά σήμερα. Καμία αντίρρηση, ούτε φωνές, ούτε αντιδράσεις. Απλά και άνετα, σαν έτοιμοι από καιρό, όπως έλεγε ο Ποιητής, άνοιξαν τις κόλλες κα άρχισαν να γράφουν. Ένας υπέροχος πίνακας μπροστά τους. Ξαφνιάστηκα. Ούτε «δεν μπορώ» και «δεν ξέρω». Απλώς τα διαβεβαίωσα, ότι εδώ δεν μας ενδιαφέρουν οι βαθμοί και δεν υπάρχει λογοκρισία. Τί ωραία! Τί απλή και ήσυχη αυτή η ιστορική στιγμή. Κάποιοι περαστικοί στο διάλειμμα, επίσης κοίταζαν από την ανοιχτή πόρτα με επιφωνήματα θαυμασμού. Ελάχιστοι οι αδιάφοροι. Έγραψαν μονορούφι ως το διάλειμμα και κάποιοι είπαν ότι θα τους χρειαζόταν περισσότερος χρόνος. Έριξα μια ματιά στα γραπτά. Η αίσθηση… ότι γνωρίζω τα παιδιά για πρώτη φορά, αν και τα «ξέρω» υποτίθεται, εδώ και χρόνια. Θα μπορούσα να πω, συγκλονιστικό.
Ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη που δεν θα χρειαζόταν να κάνω πάλι «τα ίδια και τα ίδια». Και κυρίως να έχω τις ίδιες αντιδράσεις, από τους ίδιους βαριεστημένους μαθητές που όπως και νάχει μπαφιάζουν όλη μέρα να είναι οι παθητικοί δέκτες της «γνώσης». Προς μεγάλη κατάπληξη και της πρώτης και της δευτέρας γυμνασίου. Ένοιωθα ξαλαφρωμένη και ευτυχισμένη. Ότι η παρουσία μου στο σχολείο επιτέλους «πιάνει τόπο» έστω και για λίγο. Δεν μπορώ να περιγράψω τα ευτυχισμένα χαμόγελα ορισμένων παιδιών γι’ αυτή την αλλαγή. Οι περισσότεροι, αν και γκρίνιαξαν, ότι δεν είχαν τί να γράψουν, όταν συγκεντρώθηκαν, δε μπορούσαν να σταματήσουν και τελικά ζητούσαν περισσότερο χρόνο. Επίσης έγραψαν «συνεχίζεται» για να το επισημάνουν. Όχι μόνο ο χρόνος περνάει ευχάριστα και δημιουργικά, αλλά για μένα προσωπικά ήταν ένα μεγάλο μάθημα, μια φοβερή εμπειρία. Πιο ιδιαίτερο από οτιδήποτε έχω μάθει για τη διδασκαλία στο σχολείο, μέσα στην τάξη και σε σχέση με τους μαθητές, ως σήμερα. Στην πράξη. Κάθε φορά που εφαρμόζεται το πρόγραμμα, η ίδια βαθιά εντύπωση της αρχής ενός ουσιαστικότερου πλησιάσματος με τα παιδιά. Σήμερα τους άφησα για λίγο στο διάλειμμα, κι όταν γύρισα, όσοι είχαν μείνει και έγραφαν, δεν είχαν βγάλει μιλιά. Κάνανε οι ίδιοι παρατήρηση σε όσους μιλούσαν και τους ενοχλούσαν. Ζήτησαν να κλείνουμε την πόρτα για να μην ακούνε φασαρία απ’ έξω. Είδα «με άλλο μάτι» παιδιά που, συνήθως, θυμώνω μαζί τους εύκολα ή κατά κάποιο τρόπο «δεν τους δίνω ιδιαίτερη σημασία». Με εντυπωσίασε επίσης ότι ορισμένοι από τους ιδιαίτερα «καλούς» μαθητές, είχαν μεγαλύτερο πρόβλημα να «προσαρμοστούν» στα νέα δεδομένα από τους «λιγότερο καλούς». Μια μαγική αλλαγή. Ακόμα μια φορά η διαπίστωση ότι «τρώμε» πολλή ενέργεια για περιττά και ανώφελα. Θυμάμαι τα λόγια του κ. Αλεξίου για την ανάγκη αληθινής σκέψης πέρα από φόβους, θυμούς, προσδοκίες, την ανάγκη να αναλογίζεται κανείς τα αποτελέσματα και τις συμπεριφορές που προηγήθηκαν, τις διαπιστώσεις για το πόσο πιεσμένα είναι τα παιδιά και την ανάγκη μιας Παιδείας «φρένου και θεραπείας στα τραύματα» όχι μοχλού που θα τα εξωθεί σε μεγαλύτερες εντάσεις και παραμόρφωση.
Η εμπειρία των προηγούμενων ημερών εμπλουτίστηκε με δύο ακόμα τμήματα, όπου οι μαθητές, με παρόμοιες αντιδράσεις, υποδέχτηκαν τα έργα και όλοι έγραψαν τις εντυπώσεις τους. Απ’ όλα τα τμήματα, ένα-δύο παιδιά δυσκολεύτηκαν ιδιαίτερα, αλλά στην πραγματικότητα μόνο ένας μαθητής, ενός τμήματος της Α, δεν μπόρεσε να γράψει τίποτα, επιφυλάχτηκε ωστόσο, ότι την επόμενη φορά θα νοιώσει πιο έτοιμος και θα το κάνει. Ως και ο πιο αντιδραστικός μαθητής, ο δηλωμένος Χρυσαυγίτης του σχολείου μας, με τα πολλά, ξεκίνησε να γράφει. Έγραψε δύο σειρές και μάλιστα ερωτικού περιεχομένου. Αν τους ξαναπάω τον πίνακα, έχω την εντύπωση πως θα συνεχίσει. Δυστυχώς χτύπησε το κουδούνι, πάνω στην ώρα που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται. Το μεσημέρι, μπήκε στην αίθουσα η καθαρίστρια και την ακούω να φωνάζει ενθουσιασμένη για το πόσο ωραίος είναι αυτός ο πίνακας, ρωτώντας με λεπτομέρειες κι από κεί ξεκίνησε μια σύντομη κουβέντα. Έδωσε και συγχαρητήρια για την προσπάθεια διότι κατά τη γνώμη της, με αυτό τον τρόπο γίνεται κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα. Τί να πω;…

Για μένα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, η άσκηση με τον πίνακα. Οι ιστορίες των παιδιών, οι περισσότερες, έχουν ενδιαφέρον και μεγάλο μάλιστα, γιατί τελικά με αφορμή τον πίνακα έβγαλαν κάτι ειλικρινές από μέσα τους. Ο πίνακας κατά κάποιο τρόπο είναι έτσι φτιαγμένος για να τους βοηθάει να πηγαίνουν στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου τους, στο ημισφαίριο της φαντασίας και της δημιουργίας, και τελικά να λένε τη δική τους ιστορία που αντανακλά αυτό που βιώνουν μέσα τους, ό,τι καλό και ό,τι δυσάρεστο μπορεί να είναι αυτό. Ένα κορίτσι που είναι ανάπηρο, φαντάστηκε βλέποντας τον πίνακα ότι κολυμπάει στη θάλασσα συντροφιά με ένα δελφίνι. Άλλα παιδιά έγραψαν κάτι σαν μικρά διηγήματα με τίτλο, κανονικούς χαρακτήρες, χρόνο και τόπο, κανονική πλοκή. Ακόμα και ο λόγος τους ήταν πολύ πιο όμορφος και επεξεργασμένος από το συνηθισμένο τους. Υπήρχαν μαθητές που έχουν γενικά μια πολύ υποτονική παρουσία στην τάξη και όμως αφέθηκαν στα φτερά της φαντασίας τους και έγραψαν πολύ όμορφες, αληθινά συγκινητικές αφηγήσεις. Κυριολεκτικά με κυνηγούσαν να τους πάω τον πίνακα, όταν τον ξεχνούσα. Ζητούσαν πιο πολύ χρόνο για να ολοκληρώσουν την ιστορία τους. Παρατηρούσα ορισμένους, έγραφαν πυρετωδώς, γεμίζοντας σελίδες μέσα σε ένα μισάωρο. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά έχουν πραγματική ανάγκη από ασκήσεις αυτού του τύπου, γιατί τους χαλαρώνουν, τους δίνουν τη δυνατότητα να εκφραστούν, να βγάλουν κάτι από το υποσυνείδητό τους, να επικοινωνήσουν. Βρίσκονται πιο κοντά στο δημιουργικό κομμάτι του εαυτού τους, σε σύγκριση με τους ενήλικους που έχουμε εγκλωβιστεί στο αριστερό ημισφαίριο της λογικής.
Νιώθω ότι κάπως έτσι, με τέτοιες μεθόδους θα έπρεπε να λειτουργεί το σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος. Τα παιδιά είναι πιο έτοιμα από μας τους καθηγητές τους. Μέσα από τέτοιες μεθόδους μπορούν να εκφραστούν, να ζήσουν ευχάριστες στιγμές στο σχολείο. Μου έκανε εντύπωση κάτι που άκουσα από τον κ. Αλεξίου, ότι στο σχολείο του μέλλοντος δεν θα πρέπει τα παιδιά να βιώνουν αρνητικές εμπειρίες, αλλά αντίθετα θα πρέπει να επουλώνονται τα τραύματά τους από την αυταρχική συμπεριφορά που έχουν βιώσει αλλού, στα σπίτια τους, στον κοινωνικό τους περίγυρο, οπουδήποτε. Φυσικά πολλά από τα τραύματά τους προξενήθηκαν και από αυταρχικούς, τυραννικούς δασκάλους, που αντί να λειτουργούν ως υπηρέτες των παιδιών, έχουν μετατραπεί σε εξουσιαστές τους. Το σχολείο μπορεί να διδάξει στους μαθητές πώς να χρησιμοποιούν τον εγκέφαλό τους, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι το έχουμε μάθει πρώτα εμείς, οι καθηγητές τους. Σήμερα ακόμα και όταν λέμε ότι σκεφτόμαστε, δεν σκεφτόμαστε καθαρά, διότι ο φόβος και ο θυμός, ο εγωισμός και οι προσδοκίες του, επικρατούν. Από εκεί αρχίζουν όλα τα στραβά. Και από εκεί μπορεί να αρχίσει η αλλαγή. Επίσης από το να μπορούμε να συνδέουμε τις συμπεριφορές μας με τα αποτελέσματά τους και να βγάζουμε τα ανάλογα συμπεράσματα.
Οι πιο ενδιαφέρουσες από τις ιστορίες των παιδιών θα εκδοθούν από την AthensArt σε ένα βιβλίο σύντομα.

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top