You Are Here: Home » Slider » Εμβαθύνοντας στον Εαυτό

Εμβαθύνοντας στον Εαυτό

Εμβαθύνοντας στον Εαυτό
Γράφει: Χρήστος Κόντης – Φωτογραφίες: Σοφία Αραβίδου

 

Ένας ιδεατός κόσμος Γέννηση, ζωή και θάνατος. Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε για το θαύμα που εκφράζεται γύρω αλλά και μέσα μας. Να υπάρχει άραγε κάτι άλλο πριν τη ζωή ή μετά το θάνατο; Να υπάρχει κάτι πέραν του γνωστού που συντελείται κατά τη διάρκεια της ζωή μας ή μήπως θα έπρεπε να αρκεστούμε σε αυτό που γνωρίζουμε; Μπορεί η εικονική πραγματικότητα και η τεχνιτή νοημοσύνη να μας ανοίξουν ορίζοντες ευτυχίας όπως διατυμπανίζει η επιστήμη, ανάγοντας την ανθρώπινη ύπαρξη αλλά και τη ζωή γενικότερα σε ένα μηχανιστικό μοντέλο; Κατά τον Πλάτωνα, το γεγονός ότι ο λογικός νους μπορεί να προσεγγίσει την αιώνια σφαίρα των αφηρημένων εννοιών, υποδηλώνει ότι ενυπάρχει σε μας το αιώνιο.
Στη φυσική του Αϊνστάιν αποκαλύπτεται μια πολύ πιο παράξενη πραγματικότητα από την απλοϊκή ερμηνεία ότι τα πάντα είναι σχετικά και εξαρτώνται από την υποκειμενική οπτική γωνία του καθενός. Ο χρόνος δεν περνάει, δεν ρέει αέναα από ένα σταθερό παρελθόν προς ένα αβέβαιο μέλλον. Ο φυσικός χρόνος είναι το ίδιο ακίνητος με το φυσικό χώρο. Η διάκριση σε παρελθόν, παρόν και μέλλον –διάκριση τόσο βαθιά ριζωμένη στη σκέψη μας που χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να περιγράψουμε τον εσωτερικό μας κόσμο- έχει νόημα μόνο μέσα σε αυτό τον εσωτερικό κόσμο. Ο Κούρτ Γκέντελ1, απέδειξε μέσα από τη θεωρεία της «μη πληρότητας των μαθηματικών», ότι «όλα τα συμβάντα εκτυλίσσονται ανεξάρτητα από διακρίσεις ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον». «Φαίνεται», υποστήριζε ο Γκέντελ «πως οι χρονικές συνθήκες σε αυτά τα σύμπαντα παρουσιάζουν αναπάντεχα χαρακτηριστικά τα οποία ενισχύουν την ιδεαλιστική θεώρηση, σύμφωνα με την οποία οι μεταβολές είναι πάντα μη αντικειμενικές, αποτελούν δηλαδή ψευδαίσθηση».
Αν ζούμε σε μια ψευδαίσθηση πως μπορούμε να βρούμε το πραγματικό σημείο αναφοράς μας; Τον πραγματικό μας εαυτό; Τον πραγματικό κόσμο;

Ο φόβος περιορίζει τη φαντασία
Η φαντασία είναι ένα περιβάλλον χωρίς σύνορα στο χώρο και το χρόνο και αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Του παρέχει τη δυνατότητα να διευρύνει τη ζωή του σε όποια απόχρωση θέλει, μπορεί να σταματήσει το χρόνο, να ακυρώσει το χώρο και να κάνει το όνειρο πραγματικότητα. Η φαντασία όμως χρειάζεται να διαθέτει το εύρος εκείνο που δεν της θέτει περιορισμούς αλλά την απελευθερώνει από τα δεσμά του φόβου που μας κρατά αγκιστρωμένους σε μια «στεγνή» εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα.
Ο φόβος, είναι ο κύριος ανασταλτικός παράγοντας που μας εμποδίζει να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη χαρά της ζωής. Στις μέρες μας κυριαρχεί στις σύγχρονες κοινωνίες και μάλιστα στην πιο ύπουλη μορφή του όπως δηλώνει η ραγδαία αύξηση της κατάθλιψης. Κατά τη γνώμη μας, οι κοινωνίες πρέπει να αντιδράσουν κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από συνειδητοποιημένους πολίτες, από εκείνους δηλαδή που αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα του φόβου και εντρυφούν με θετική διάθεση στο ξεπέρασμά τους.

Κρατάμε την παλέτα της ζωής στα χέρια μας
Χαρές και λύπες, φόβος και θυμός, θλίψη, αυτολύπηση και συμπόνια και όποια άλλη συναισθηματική κατάσταση βιώνουμε, είναι συναισθήματα που οριοθετούνται από τις εμπειρίες μας και αντανακλούνται άμεσα από και προς το περιβάλλον που ζούμε. Είμαστε σαν τα χρώματα στην παλέτα του ζωγράφου που δημιουργεί με πολύχρωμους συνδυασμούς εικόνες ανάλογες με τις διαθέσεις του. Την παλέτα της ζωής μας την κρατάμε εμείς οι ίδιοι. Το ιδιαίτερο χάρισμα του ανθρώπου είναι το συνειδησιακό του περιβάλλον που τον κάνει να αναζητά και να προβληματίζεται για τις κρυμμένες δυνατότητες και να αποζητά το σημείο αναφοράς –εξατομίκευση του εαυτού- που αποτελεί και το εφαλτήριο της αναζήτησής του.

Οι συναισθηματικές αποχρώσεις που οδηγούν στην κατάθλιψη
Ποιά είναι άραγε αυτή η δύναμη που φαντάζει τόσο ισχυρή όταν εκφράζεται μέσω των συναισθημάτων και μας πείθει ότι το συναίσθημα που μας καταβάλλει είμαστε εμείς; Ποιό απ’ όλα τα συναισθήματα που μας διακατέχουν είμαστε τελικά; Και αν είμαστε όλα αυτά μαζί, πως γίνεται το καθένα από αυτά, όταν κυριαρχεί η δική του απόχρωση, να μας παρασύρει με την ορμή του και να μην μπορούμε να το κατευνάσουμε όταν μας καταβάλει αρνητικά; Η καταβολή μας από αδιέξοδα και επώδυνα συναισθήματα και η ταύτισή τους με αυτά είναι τόσο ισχυρή που επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας. Κατάθλιψη, είναι η νέα ασθένεια που τείνει να πάρει τα σκήπτρα σαν την δεύτερη νόσο του αιώνα. Πρόκειται για μάστιγα που απειλή το ανθρώπινο είδος και είναι πολύ χειρότερη από τα ατυχήματα, τον καρκίνο, την ισχαιμική καρδιοπάθεια και όποια άλλη ασθένεια γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Και η ιατρική, που έργο της είναι να θεραπεύει, εστιάζοντας στην ασθένεια και όχι στην υγεία, προτείνει χημικά φάρμακα καταδικάζοντας εσαεί στη λήψη τους πάσχοντες, χωρίς κανένα περιθώριο ουσιαστικής βελτίωσης.

Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους
Στο Υγείας Όραμα, μέσα από την ανάγκη μιας ουσιαστικής αντιμετώπισης του εαυτού μας, της σχέσης μας με το συνάνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον, αναδεικνύουμε προσπάθειες ανθρώπων που προβληματίζονται και ερευνούν χωρίς να διστάζουν να εντρυφήσουν πέρα από την πεπατημένη. Παράδειγμα, ο ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής και Ομοιοπαθητικός κ. Κωνσταντίνος Φυτόπουλος από την Κατερίνη. Μελετώντας το άρθρο του «εξατομίκευση» που δημοσιεύσαμε στο 13ο και 14ο τεύχος (www.ygeiasorama .gr) αντιλαμβάνεται κανείς το εύρος των ενδιαφερόντων του να διευρύνεται στο χώρο της φιλοσοφίας και του μυστικισμού. Μελετητής του Καρλ Γιουγκ αλλά και συστημάτων της ανατολικής εσωτερικής παράδοσης όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός, ο σουφισμός, αλλά και σύγχρονων δασκάλων του εσωτερισμού, προσεγγίζει τον ασθενή με ανθρωπιστικό ενδιαφέρον συνδυάζοντας θεραπευτικές διαδικασίες ανάλογες με την κάθε περίπτωση. Είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε από κοντά. Το ενδιαφέρον μας εστιάστηκε στο ασυνείδητο και συγκεκριμένα γύρω από το φόβο που αποτελεί εμπόδιο στο να εμβαθύνουμε και να δούμε ποιοί πραγματικά είμαστε και με ποιό τρόπο θα μπορούσε να γίνει αυτό εφικτό. Εκείνο που μας κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον είναι η άποψή του ότι: «το ασυνείδητο, δεν αποτελεί ούτε απειλή ούτε πηγή φόβου. Είναι ο πίδακας της ζωής τόσο για το άτομο όσο και για τους λαούς του κόσμου. Οι κίνδυνοι που θα συναντήσει κάποιος, ο οποίος θα επιχειρήσει το ταξίδι της αυτοανακάλυψης είναι δεδομένοι. Αλλά εκείνο που τελικά έχει σημασία είναι η εμπειρία. Στο εσωτερικό ταξίδι μόνο αν πέσει κανείς στα «χαντάκια», όχι μια αλλά πολλές φορές, αντιλαμβάνεται την ύπαρξή τους. Ο άνθρωπος μέσα από τις απογοητεύσεις μαθαίνει, και απεμπολώντας τη βεβαιότητα και την ψευδαίσθηση της γνώση και του ελέγχου, ξαναποκτά τη φρεσκάδα της αθωότητας και της παιδικής ματιάς. Ξαναποκτά την ικανότητα για άμεση εμπειρία του κόσμου (εξωτερικού και εσωτερικού) απελευθερωμένος πλέον από τον παραμορφωτικό φακό της κρίσης, της σύγκρισης, της ερμηνείας, ακόμα και της περιγραφής και της κατάταξης. Φυσικά το εσωτερικό ταξίδι δεν αποτελείται μονάχα από κινδύνους. Έχει τους σταθμούς του, τις αλλαγές που το μεταμορφώνουν. Το πείραμα σε βάθος, οδηγεί σε μια «πλούσια ζωή», σε μια ύπαρξη διαφορετικής ποιότητας που ξεκινάει από τον εγωκεντρισμό, αλλά τελικά απομακρύνεται πάρα πολύ από αυτόν…».
Ζητήσαμε να μάθουμε περισσότερα για τη μέθοδο και ο κ. Φυτόπουλος μας κάλεσε να τη γνωρίσουμε εμπειρικά, και αυτό κάναμε.

Πενταήμερο σεμινάριο, μια πρόβα ζωής
Η συνάντηση ήταν στο Μουρίκι Πτολεμαϊδας στις 7 Αυγούστου στις έξι το απόγευμα. Ανεβήκαμε το καταπράσινο βουνό που ήταν ένας κατάφυτος παράδεισος από λεύκες και υποκαστανιές στα 1600 υψόμετρο. Στην Κέρκυρα το θερμόμετρο έδειχνε 37ο και εκεί μόλις άγγιζε τους 19ο.
Τα 19 άτομα που απάρτισαν την ομάδα προέρχονταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Σκεπτικισμό, εγκράτεια και κάποια νευρικότητα διέκρινες αρχικά στα πρόσωπα.

Ομαδικότητα: πυρήνας της προσέγγισης του εαυτού
Πρωταρχική σημασία στην προσπάθεια συνάντησης με τον εαυτό έχει το ομαδικό πνεύμα. Ο σεβασμός στην ομάδα αποτελεί σημείο αναφοράς. Συχνά η γνώμη των άλλων αποτελεί την βασικότερη φυλακή μας. Η σκέψη ότι κατά τη διάρκεια των τεχνικών αξιολογούμαστε από τους υπόλοιπους μπορεί να είναι εμπόδιο για την αβίαστη έκφραση, μπορεί όμως να λειτουργήσει και σαν ένα στοιχείο υπέρβασης του εγώ, να ξεπεράσω δηλαδή τους ενδοιασμούς μου και να μη προβληματίζομαι για το πώς φαίνομαι. Ο αρχικός δισταγμός βοηθάει να αντιληφθούμε την απουσία της πηγαίας έκφρασης, που αναζητούμε. Το γεγονός της εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται στην ομάδα δυναμώνει την επιθυμία να μην απογοητεύσουμε τους συνοδοιπόρους. Τα λάθη είναι που μας οδηγούν στο σωστό δρόμο και πρέπει να τολμούμε να τα κάνουμε.

Γιόγκα και διαλογισμός 
Την επόμενη το πρωί –όπως και κάθε πρωί- συναντηθήκαμε σε ένα ξέφωτο του δάσους πίσω από το καταφύγιο και κάναμε ασκήσεις γιόγκα. Καθοδηγητής μας η κα Τζουλιάνα Φελούς, μια καταπληκτική δασκάλα της Γιόγκα που κατάφερε να μας γοητεύσει με την απλότητα τις παρουσίασης και της πρακτικής εφαρμογής των ασκήσεων. Στη συνέχεια διαλογισμός με τον κ. Φυτόπουλο. Τις τέσσερις ημέρες που κάναμε γιόγκα διαπίστωσα ότι άλλαζε η στάση στο σώμα μου, η δυσκαμψία των αρθρώσεων και μικροενοχλήσεις στην περιοχή των οσφυϊκών έπαψαν να με ενοχλούν από τη δεύτερη κιόλας ημέρα. Κράτησα στο μυαλό μου μια σειρά τεχνικών όπως το χαιρετισμό στον ήλιο, και τις εφαρμόζω καθημερινά ευγνωμονώντας για τα ευεργετικά τους αποτελέσματα.

Πορεία και αυτοέλεγχος
Στις 9.30 πλούσιο πρωινό και στη συνέχεια πορεία για το βουνό. Εκεί, στη σκιά των πανύψηλων δέντρων, σε ένα ξέφωτο του δάσους ανάμεσα στις φτέρες, την πλούσια σε αρωματικά βότανα χλωρίδα και σε πλήθος πεταλούδων που χόρευαν η καθεμιά στους δικούς της ρυθμούς, συνεχίσαμε την προσπάθεια μας. Στη διαδρομή, οι οδηγίες ήταν να ήμαστε αμίλητοι, με χαλαρή αναπνοή και με την προσοχή μας στο χαλαρότητα του χάρα2 έχοντας παράλληλα επίγνωση του εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος. Καθώς προχωρούσαμε, όταν ο επόπτης μας έδινε το παράγγελμα ΣΤΟΠ καλούμασταν να μείνουμε ακίνητοι στη θέση που βρισκόμαστε. Με χαλαρή αναπνοή παρατηρούσαμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μας διακατείχαν εκείνη τη στιγμή, μέχρι να ξεκινήσουμε και πάλι με το σύνθημα. Ίσως φαίνεται απλό, όμως, τη στροφή της προσοχής στο εσωτερικό περιβάλλον δεν συνηθίζουμε να την εφαρμόζουμε στην καθημερινότητά μας και αυτό του δίνει ιδιαίτερη αξία.

fytopoulos5Να «τρελαθούμε» πριν τρελαθούμε για να μη τρελαθούμε
Όταν φτάσαμε στο ξέφωτο, η μουσική και ο χορός άνοιξαν την αυλαία, αναθερμαίνοντας τις μεταξύ μας σχέσεις, δυναμώνοντας το αίσθημα της ομάδας. Στη συνέχεια και με το χτύπημα από το καμπανάκι που κάθε φορά σηματοδοτούσε την έναρξη και το τέλος των ασκήσεων, εφαρμόσαμε το διαλογισμό NO MIND. Έναν διαλογισμό που εφάρμοζε ο Σούφι Τσαμπίρ, και εισήγαγε και ο μύστης Όσο. Πρόκειται για μία μέθοδο που έχει στόχο να μπλοκάρει το νου από τη συνεχή του ανάγκη για εκλογίκευση. Εφαρμόζεται με την απαγγελία ακατανόητων ήχων, σαν να υποκρινόμαστε ότι μιλάμε μια ξένη γλώσσα με ασυναρτησίες. Έτσι, και σύμφωνα με αυτή την παράδοση, βηματίζοντας πέρα δώθε στο ξέφωτο, μονολογούσαμε ασυνάρτητες λέξεις προλαμβάνοντας το μυαλό μας από το να σκεφτεί λογικά. «Να τρελαθούμε πριν τρελαθούμε για να μην τρελαθούμε» ήταν το μότο της εν λόγω άσκησης και αυτό έκανε ο καθένας με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο.
Ανάλογα με τα συναισθήματα που διακατείχαν το κάθε μέλος της ομάδας εκφραζόταν και η ένταση. Άλλοτε θυμός, άλλοτε κλάμα ή γέλιο, δημιουργήθηκε μια ροή που σε ενθάρρυνε όλο και περισσότερο στην εμβάθυνση και την αυτοπαρατήρηση. Ένα λυτρωτικό αίσθημα σε κυρίευε και αποκαμωμένοι στο τέλος της ώρας καθόμαστε σε στάση διαλογισμού. Κάποιοι δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην ευκαιρία και για έναν υπνάκο, που ήταν ευπρόσδεκτος. Στη συνέχεια συζητούσαμε για το χάρισμα που ο καθένας θεωρούσε ότι διέθετε και ποιό ήταν αυτό που διαισθητικά αντιλαμβανόταν οι άλλοι σε αυτόν. Η ομάδα λεπτό με το λεπτό, ώρα με την ώρα ερχόταν όλο και πιο κοντά, έσφιγγε τους δεσμούς της. Συναισθήματα κατανόησης και αλληλεγγύης ήταν διάχυτα. Η μεταμόρφωση γινόταν ολοένα και πιο ξεκάθαρη στα πρόσωπα που φώτιζαν τώρα από τη χαρά της συνύπαρξης στο κοινό όραμα, τη βελτίωση της σχέσης με τον εαυτό.
Το φαγητό μας περίμενε στις 3μ.μ. Η Θεοδότα, ιδιοκτήτρια του καταφυγίου, μια γλυκύτατη, φιλόξενη και χαμογελαστή κυρία φρόντιζε να μη μας λείπει τίποτε.
Μετά το πλούσιο γεύμα υποσχόμασταν ότι την επομένη θα είμαστε περισσότερο εγκρατείς με το φαγητό αλλά κατά κανόνα ήμασταν ασυνεπείς με τις υποσχέσεις μας.

1231152_10201363741108434_955044951_nΤο «λιώσιμο» του εγώ
Το πρόγραμμα την τρίτη ημέρα διαφοροποιήθηκε τις απογευματινές ώρες. Η ομάδα ήταν έτοιμη πλέον για περισσότερη εμβάθυνση.
Οι ολοτροπικές (τρέπουμε προς την ολότητα) αναπνοές εστίαζαν σε ένα είδος συνειδητής «απώλειας» του εγώ. Το «εγώ» με το οποίο σχετιζόμαστε αποτελεί μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού που είμαστε. Οι ολοτροπικές αναπνοές βοηθάνε να μετακινηθούμε από το εγώ στην ευρύτερη ολότητά μας. Πρόκειται για μέθοδο που εισήγαγε ο ψυχίατρος Στάνισλαβ Γκροφ που αποσκοπούσε στη μετάβαση από το προσωπικό στο υπερπροσωπικό. Είναι ο βατήρας για την είσοδο στην άμεση εμπειρία, ένα είδος συγκεκριμένης αναπνοής με την υποβοήθηση κατάλληλης μουσικής.
Είναι η πύλη από το προσωπικό στο συμμετοχικό και σχετίζεται άμεσα με τους άλλους. Η ευ-δαιμονία προκύπτει από την τιθάσευση των προσωπικών μας δαιμόνων. Όλο αυτό μεταφράζεται μεταμορφωτικά σαν μια έκρηξη ενέργειας, που στο πέρασμά της απελευθερώνει τις αντιστάσεις μας.
Η μέθοδος εφαρμόστηκε σε εσωτερικό χώρο στον ξενώνα. Η μισή ομάδα ήταν ξαπλωμένη και αφηνόταν χωρίς αντιστάσεις στο ταξίδι των συναισθημάτων και την ησυχία του νου κάτω από τους ήχους δυνατής μουσικής. Δίπλα στον κάθε «οραματιζόμενο» στεκόταν ένας «φροντιστής» για την περίπτωση να χρειαστεί κάτι, όπως νερό. Αν και η ανησυχία για το πρωτόγνωρο που θα επακολουθούσε ήταν εμφανής σε όλους, η πρόκληση όμως ήταν μεγαλύτερη και χωρίς ενδοιασμούς αφεθήκαμε να παρασυρθούμε στο εσωτερικό ταξίδι. Το κάθε μέλος καταλαμβανόταν από ένα είδος συνειδητής έκστασης, η οποία εκφραζόταν αναλόγως με ό,τι ο καθένας έφερε μέσα του.
Δεν έλειψε και εδώ η συγκίνηση. Η αποκάλυψη του εσωτερικού εαυτού δεν είναι ποτέ ανώδυνη γιατί ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με τα τραύματά του. Όμως, τα ευεργετικά αποτελέσματα που την ακολουθούν, δικαιώνουν εκείνον που τολμά να κοιτάξει τις δυσάρεστες πτυχές της ύπαρξης που κρύβουμε επιμελώς στα άδυτα της ψυχής μας. Εκεί, στα πρώτα χρόνια της ζωής μας συνήθως, κάποια τραυματική εμπειρία μας στιγμάτισε και μας στέρησε τη δυνατότητα της ευ-δαιμονίας. Και βολοδέρνουμε σαν σακατεμένα καράβια, κάθε κύμα που τα χτυπά νομίζεις πως θα ‘ναι και το τελευταίο.
Το ιδιαίτερο χάρισμα της ανθρώπινης οντότητας, είναι η συνειδητότητα η οποία μας παρέχει τη δυνατότητα της υπευθυνότητας απέναντι στην ύπαρξή μας. Η υπευθυνότητα καθιστά δυνατή την αυτοαξιολόγηση και ενθαρρύνει την επιθυμία για ξεπέρασμα των εμποδίων που μας στερούν τη χαρά για διαυγείς τοποθετήσεις στο δρόμο της ζωής. Για να μη ζούμε ανύπαρκτοι, σαν τα φαντάσματα και μας καταβάλουν συναισθήματα που τους επιτρέπουμε να αγκιστρώνονται πάνω και μέσα μας. Όσο πιο ασυνείδητοι είμαστε τόσο πιο ισχυροί γίνονται οι δεσμοί με τους ανυπόστατους φόβους μας. Όσο υπαγόμαστε στο φόβο και το θυμό, καταφεύγουμε στην ανοχή και την παθητικότητα, γινόμαστε θύματα αυτών, των φοβικών μας αντιλήψεων.

1150392_4810435273805_1808101679_nΌλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο
Όλη η ομάδα γίναμε ένα, στο πάρτι μια ημέρα πριν το τέλος. Ο χορός κράτησε μέχρι της τρεις το πρωί. Την άλλη μέρα στο μάθημα της γιόγκα υπήρξαν αρκετές απουσίες αλλά το υπόλοιπο πρόγραμμα συνεχίστηκε κανονικά μέχρι της 3 μ.μ. Η συγκίνηση δεν έλειψε κατά τη διάρκεια του αποχαιρετισμού και η ανάμνηση αυτής της εσωτερικής πνοής με ακολουθεί και σήμερα.
Όλοι αντιληφθήκαμε πως αυτό το «ιδιαίτερο» που ζήσαμε είναι το πλέον κοινό για κάθε άνθρωπο. Να μπορεί να αντικρίζει τον εαυτό του στον άλλο, χωρίς να αποδίδει σε αυτόν την οποιαδήποτε αρνητική η ακόμα και θετική κατάσταση τον χαρακτηρίζει. Να αντιμετωπίζει το γεγονός σαν μια ευκαιρία να αντιδρά θετικά κυρίως στις δυσάρεστες καταστάσεις αναλαμβάνοντας την προσωπική του ευθύνη. Όλος ο κόσμος είμαστε μια ομάδα που όμως αρνείται τον εαυτό της. Από αυτή την άρνηση αντλούν την δύναμη εκείνοι που χειραγωγούν την ελευθερία μας, βιομηχανοποιώντας τη ζωή μας και απαξιώνοντας την οποιαδήποτε ουσιαστική αξία της δίνει νόημα. Ο εγκλωβισμός στα συναισθήματα επιθετικότητας και φόβου γίνεται επιδίωξη σωτήρων. Όμως, εισβάλοντας σε μια ολοτροπική κατάσταση θεραπεύονται οι πληγές όταν τις αντικρύσει το φως της γνώσης και ο άνθρωπος εισδύει στην εσωτερική γαλήνη.
Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω τη φιλία μου προς το κάθε μέλος και στον κ. Φυτόπουλο που διοργάνωσε και επόπτευσε την ομάδα. Με την ηρεμία που τον διακρίνει αποτέλεσε την ψυχή -κατά γενική ομολογία των συμμετεχόντων- του επιτυχημένου εγχειρήματος.
Βιώνοντας τη θετική επίδραση και αναγνωρίζοντας την χρησιμότητα των αποτελεσμάτων αυτού του πενταήμερου σεμιναρίου, προτείναμε στον κ. Φυτόπουλο να παρουσιάσουμε το εγχείρημα στην Κέρκυρα φέρνοντάς το κοντύτερα στους ενδιαφερόμενους συμπολίτες μας. Συμφωνήσαμε η παρουσίαση να γίνει το Νοέμβριο. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν στο: 2351076122.

1) Χαρισματικός μαθηματικός του περασμένου αιώνα ο οποίος αποκαλείται και απόγονος του Αριστοτέλη.
2) Χάρα: περιοχή της κοιλιάς που οριοθετείτε από τον ομφαλό και το ηβικό οστό, κέντρο του χάρα είναι η μέση απόσταση και στα Ιαπωνικά ονομάζεται ΤΑΝ – ΤΙ – ΕΝ)

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top