You Are Here: Home » Slider » ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ – ΔΕΛΦΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ…

ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ – ΔΕΛΦΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ…

ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ – ΔΕΛΦΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ…
Γράφει: Τζουλιάνα Φελούς // Μουσικός (πιανίστρια) & Δασκάλα της γιόγκα

 

Συχνά στη ζωή κάνουμε συνειδητές επιλογές, γνωρίζοντας τι θέλουμε και άλλες φορές, απλά μας φέρνει ο δρόμος, χωρίς να καταλάβουμε το πώς και το γιατί, μπροστά σε μια νέα εμπειρία. Προσωπικά, πιστεύω ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία.. ίσως να ακούγεται κλισέ, δεν παύει όμως να κρύβει μια αλήθεια. Από τα πάντα μπορούμε να μάθουμε κάτι και εκεί έγκειται η έννοια του τυχαίου ή όχι. Το ζήτημα δεν είναι το γεγονός το ίδιο, αλλά αν έχω το κουράγιο και αν απλά θυμάμαι, κάθε φορά να αναρωτιέμαι: «από εδώ τι έχω να μάθω λοιπόν;»
Στη δική μου περίπτωση αυτό το ταξίδι, ήρθε θα έλεγα «τυχαία» στο δρόμο μου. Η ιδέα γεννήθηκε από το δημιουργικό και ευρηματικό νου του φίλου μου, Αλεσσάντρο που δεν σταματά ποτέ να ψάχνει και να ανασκαλεύει το πώς και το γιατί πίσω από τα φαινόμενα.

Μια διαδρομή και ένας προορισμός
Κάποτε, οι Δελφοί ήταν για τους ανθρώπους κάτι ζωντανό, ένας τόπος για να βρει κανείς απαντήσεις και να έρθει ξανά σε επαφή με τη δημιουργική και θεία δύναμη μέσα του. Ένας τόπος ιερός. Και σίγουρα το «ιερό» παραμένει μια λέξη, μια διανοητική κατανόηση όσο στεκόμαστε στην θεωρητική γνώση, όσο εμπεριστατωμένη κι αν είναι, ενός ιστορικού ή τουριστικού εγχειριδίου.
Την Παρασκευή 23 του Αυγούστου ξεκινήσαμε παρόλα αυτά να καλύψουμε την 240 χμ. απόσταση με τα πόδια χωρίς προσδοκίες, χωρίς να αναρωτηθούμε ιδιαίτερα ή να ορίσουμε κάποιον σκοπό. Έτσι απλά για να περπατήσουμε, για να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας.
Από την ομάδα των 10 περίπου, που ενδιαφέρθηκαν στις συναντήσεις προετοιμασίας και οργάνωσης του εγχειρήματος, ξεκινήσαμε τελικά την καθορισμένη μέρα και ώρα 6 άτομα (3 γυναίκες και 3 άντρες). Ραντεβού 6.30πμ στα ΚΤΕΛ Λιοσίων. Από εκεί παίρνουμε το λεωφορείο για Καρπενήσι και στις 12.30μμ περίπου, με τα σακίδια στους ώμους μας ξεκινάμε για την πρώτη διαδρομή, Καρπενήσι – Κρίκελο. Οι οδηγίες λένε: 17,1 χμ –πεζοπορία 6,5 ωρών κατά προσέγγιση. Απλά πράγματα… ή για να κυριολεκτούμε, ένας επαρκής και μέσα σε νορμάλ όρια «καλός» στόχος! Έλα όμως, που η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική στην πολυαγαπημένη αλλά και δυστυχώς αφημένη στη μοίρα της, πανέμορφη Ελλάδα μας! Εδώ να πω, imagesCA4QACF0η διαδρομή αυτή αποτελεί μέρος του πασίγνωστου σε πεζοπόρους ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4. Στη διάρκεια των επόμενων 8 ημερών, τα χαρακτηριστικά της μαυρο -κίτρινης ταμπελίτσας του πολυπόθητου Ε4, θα γίνουν για εμάς η βασική ιδέα μέσα στο νου μας, το σημείο αναφοράς που αναζητούμε σε κάθε κομμάτι της διαδρομής – βατό ή δύσβατο. Διότι, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τα συναισθήματα που αναδύονται όταν περπατάς για 5 ώρες – συνέβη και αυτό- με 10 – 13kg στις πλάτες σου, για να συνειδητοποιήσεις ότι μονοπάτι δεν υπάρχει και βρίσκεσαι εκεί ακριβώς που ξεκίνησες – μόνο που έχεις ήδη αναλώσει μεγάλο μέρος της ενέργειάς σου, που για μια μεγάλη πεζοπορία σαν αυτή, είναι πραγματικά πολύτιμη!

Κάθε εμπόδιο για καλό
Για να ξαναγυρίσω στην πρώτη μέρα – στις 18.30 μμ μετά από 6 περίπου ώρες πεζοπορίας ακολουθώντας το «αγαπητό» Ε4, φτάνουμε σε αδιέξοδο. Ο δασικός δρόμος καταλήγει σε γκρεμό, είμαστε στη μέση του πουθενά μέσα στο δάσος, κουρασμένοι και με λιγοστό νερό και σε λίγο νυχτώνει. Αυτή ήταν η πρώτη φορά – γιατί το επεισόδιο επαναλήφθηκε αρκετές φορές – που αρχίσαμε μεταξύ σοβαρού και αστείου να συζητάμε για το ελικόπτερο διάσωσης! Αποφασίζουμε να πάμε λίγο πιο πίσω και να κατασκηνώσουμε πάνω στο δρόμο – δεν υπήρχε και άλλο σημείο –δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι, ώστε να χρησιμοποιήσουμε νερό για μαγείρεμα και να στήσουμε την κατασκήνωσή μας. Εκείνη τη στιγμή θα γίνει κάτι που θα μας κάνει να αναρωτηθούμε συχνά τις επόμενες μέρες, σχετικά με το τυχαίο ή μη. Εμφανίζεται με το φορτηγάκι του ένας βοσκός για να μας πει ότι το Ε4 συνεχίζει, ακριβώς στο σημείο αυτό που κατασκηνώσαμε «τυχαία». Ταμπέλα βέβαια δεν υπάρχει ,ούτε καμία ένδειξη από κει και για αρκετό μέρος της διαδρομής. Δεν έλειψαν βεβαίως και οι καλοπροαίρετες συναινέσεις από πλευράς του, «έχει λύκους εδώ που κατασκηνώσατε, προσέχετε». Η κούραση όμως και η προσμονή ενός καλού γεύματος και ύπνου, θα υπερισχύσουν από έναν υποθετικό φόβο. Τα έχουμε άλλωστε σκεφτεί όλα!
OLYMPUS DIGITAL CAMERAΓενικά, για όποιον σκέφτεται να κάνει κάτι παρόμοιο, πάνω στα βουνά ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι ούτε οι λύκοι, ούτε οι αρκούδες ή τα φίδια. Είναι τα μαντρόσκυλα που πραγματικά γίνονται εξαιρετικά επιθετικά στην απουσία του αφεντικού τους. Σε όλη τη διαδρομή συναντήσαμε εκατοντάδες σκιουράκια, ένα ελάφι και πολλά αγριογούρουνα…
Η διαδρομή μας θα συνεχιστεί κάπως έτσι και την επόμενη μέρα θα ακολουθήσουμε τις προφορικές οδηγίες του βοσκού – ο χάρτης και οι οδηγίες από το ίντερνετ συμπίπτουν εν μέρει μόνο με την πραγματικότητα. Η όλη περιπέτεια, άρχισε να μου θυμίζει ένα παιχνίδι: «το κυνήγι του χαμένου θησαυρού». Ακολουθούμε τα σημάδια, τα χρώματα του Ε4 σε ένα δέντρο ή ακόμη και σε μια κορδέλα που άφησε κάποιος αντί της πινακίδας, μια πηγή ή ένα εκκλησάκι, μια πεσμένη γέφυρα, τις εμπειρικές αλλά συχνά ασαφείς για μας οδηγίες ενός βοσκού ή χωρικού και κάπου εκεί χρειάζεται να συνθέσεις όλα αυτά για να φτιάξεις ένα παζλ του δικού σου χάρτη!

Πορεία στα βουνά
Η διαδρομή μας κατηφορίζει νοτιοανατολικά σε γενικές γραμμές, διασχίζοντας αρχικά τα Ευρυτανικά βουνά Τυμφρηστός, Καλιακούδα (στο πλαϊνό νότιο μέρος της), και το όρος Οξιά, με σταθμούς τα πανέμορφα χωριά Κρίκελο, Σταύλους, Άμπλιανη (ή Σταυροπήγι), Μανδρινή, Λεύκα, Γραμμένη Οξιά, Αρτοτίνα.
Την 4η μέρα κατασκηνώνουμε στην Αρτοτίνα, ένα ειδυλλιακό ορεινό χωριό, δυτικά από τα όρη Βαρδούσια. Η μέρα που μόλις πέρασε , ήταν από τις δύσκολες. Άμπλιανη – Αρτοτίνα, μια απόσταση περίπου 30χμ μέσα από δασικούς αλλά και οδικούς δρόμους (με άσφαλτο), μονοπάτια, ανηφόρες και κατηφόρες σε σκιές αλλά και κάτω από τον καυτό Αυγουστιάτικο ήλιο.
Εδώ να πω, ότι το αρχικό μας σχέδιο ήταν να περπατάμε 7 περίπου ώρες από τις πολύ πρωινές έως τις 13.00 μμ το αργότερο. Έτσι, θα είχαμε όλη την υπόλοιπη μέρα να απολαύσουμε τις ομορφιές του βουνού, τη γιόγκα μας, την επαφή με τους ντόπιους και ό,τι άλλο θέλαμε! Αδύνατον! Μια διαδρομή που αν ακολουθήσει κανείς το κανονικό μονοπάτι είναι 17χμ, μπορεί να γίνει 25χμ ή και παραπάνω όταν χρειάζεται να πας γύρω – γύρω από το δρόμο. Το μονοπάτι, λόγω μη συντήρησης τα τελευταία χρόνια, έχει εξαφανιστεί από το πεσμένα δέντρα, την άγρια βλάστηση ή τις απρόσμενες αλλαγές στη ροή των ποταμών.
Στην Αρτοτίνα κατασκηνώνουμε έξω από ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στο χωριό, αγναντεύοντας εμπρός μας όλη νύχτα, ένα επιβλητικό και μαγευτικό σε ομορφιά τοπίο. Τις κορυφές των Βαρδουσίων! Τα λάτρεψα αυτά τα βουνά… Τρεις πανύψηλες και κατάξερες κορφές υψώνονται εμπρός σου σε παράξενα σχήματα που θυμίζουν εξωγήινο τοπίο.
Η αυριανή διαδρομή είναι μέχρι τον Αθανάσιο Διάκο. Ανάμεσα στα δύο αυτά χωριά υπάρχει μια παμπάλαια διαμάχη ως προς την καταγωγή του ήρωα Αθανάσιου Διάκου, την οποία διεκδικούν και τα δύο. Φανταστείτε ότι συναντήσαμε ντόπιο από την Αρτοτίνα που δεν έχει ποτέ στη ζωή του επισκεφτεί το διπλανό χωριό (30χμ από το δρόμο), γιατίέχει επίσημα πάρει το όνομα του ήρωα, αντί του δικού τους χωριού! Η διαδρομή αυτή θεωρείται από τις δύσκολες και μακριές – σύμφωνα με το χάρτη – το μονοπάτι πηγαίνει προς τα κάτω διασχίζοντας μια κοιλάδα και μετά ανεβαίνει, αποφεύγοντας τις ψηλές κορυφές στο μεγαλύτερο μέρος του. Ποιο μονοπάτι…
Ένας καλός βοσκός πάλι μας έδωσε τα «φώτα» του, συμβουλεύοντάς μας να αποφύγουμε το Ε4 γιατί πολύ απλά θα χαθούμε και αν χαθείς χαμηλά στην κοιλάδα, μέσα στα δέντρα δεν βγαίνεις εύκολα. «Δεν θέλω να χαθείτε… να πάτε καλύτερα πάνω από τα βουνά, ράχη- ράχη. Θα κοιτάζετε συνέχεια μπροστά σας τις κορφές των Βαρδουσίων. Είναι παλιό μονοπάτι για μουλάρια, δεν είναι εύκολο, αλλά δεν θα χαθείτε.» Αφού ο καλός αυτός άνθρωπος, μας εφοδίασε με φρέσκο νερό, γιδοτύρια και ντομάτες παραγωγής του, ξεκινάμε με απόλυτη εμπιστοσύνη στην εμπειρία του και την καλοπροαίρετη διάθεσή του.
Η διαδρομή αυτή αποδείχθηκε η πιο περιπετειώδης, επικίνδυνη σε σημεία, καθώς εξελίχθηκε σε αναρριχητική ή ορειβατική αλλά και μοναδική σε ομορφιά! Ατελείωτες ανηφόρες που τις βγάζεις μόνο στα τέσσερα, στενά μονοπάτια με 200μέτρα γκρεμό από κάτω, εκτάσεις με πουρνάρια και αγκάθια που μπαίνουν παντού στο σώμα σου, φαράγγια με απότομες κοτρώνες που γλιστράνε, απίστευτα οροπέδια στα 1800μέτρα που σε σαγηνεύουν και θέλεις να σταματήσεις εκεί για ώρες, παρέα με τα σύννεφα, τους αετούς και τις βαθύτερες επιθυμίες σου!
OLYMPUS DIGITAL CAMERAΑπ’ όλα είχε αυτή η διαδρομή, που δεν τελείωνε… η μια κορφή διαδέχονταν την άλλη, μαζί με την κούραση σωματική και νοητική αλλά και μια απίστευτη δύναμη και πίστη ότι «μπορείς» να συνεχίζεις για όσο χρειαστεί. Στη διάρκεια των 6,5 περίπου ωρών που ήμασταν εκεί ψηλά, ξέχασα το βάρος του σακιδίου μου – 9kg- γελούσα ακατάπαυστα και ένοιωθα συνεχώς μια προστατευτική δύναμη. Ο φόβος είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Ευτυχώς, γιατί ο φόβος και μόνο μπορεί να σε παραλύσει κι εκεί πάνω δεν έχεις πια επιλογές. Φτάνοντας στο δασικό δρόμο, έχουμε άλλα 12χλμ, μπροστά μας, τη νύχτα που πλησιάζει και μια εξάδα μαντρόσκυλα που μας ακολουθούν. Ευτυχώς, ο βοσκός ήταν εκεί κοντά. Το τέλος της διαδρομής το κάνουμε με αυτοκίνητα που καταφέραμε να καλέσουμε από το χωριό.

Φτάνοντας στο τέρμα…
Τις επόμενες μέρες, περνάμε από Καλοσκοπή, Στρόμη, Γραβιά στον δυτικό Παρνασσό και αρχίζουμε πλέον να πλησιάζουμε στον προορισμό μας. Τελευταία διαδρομή, Επτάλοφος (ή Αγόριανη) – Δελφοί. Ο Παρνασσός είναι εύκολο βουνό, αν έχεις περάσει την εμπειρία των Βαρδουσίων. Πολύ πράσινο, νερά, ποτάμια, σκιερά πλατάνια και βασικά σχετικά καθαρό μονοπάτι. Όχι παντού, αλλά γενικά τα μέρη εκεί είναι λιγότερο άγρια και περισσότερο περπατημένα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν ανεβαίνοντας την τελευταία κορυφή, φτάσαμε στο αρχαίο μονοπάτι που κατηφορίζει προς τους Δελφούς. Τα χρώματα αλλάζουν, καθώς μετά από 8 μέρες μέσα στα βουνά, το φως της θάλασσας αντανακλά στον ουρανό, ο αέρας αλλάζει και μυρίζει η θαλασσινή αύρα. Όλη η ατμόσφαιρα, πιο ανάλαφρη.
Ο καθένας μας, με κρυφά ή φανερά δάκρυα στα μάτια, είχε τη δική του σιωπηλή εμπειρία αντικρίζοντας τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Μετά από όλο αυτό, οι αρχαίες πέτρες αποκτούν ένα άλλο νόημα, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια, η ησυχία και η βαθιά ηρεμία του χώρου άγγιξαν τον πυρήνα της ύπαρξής μου.
Το τελευταίο βράδυ, στις 30 Αυγούστου, είναι μια γιορτή με βραδινό μπάνιο στο Γαλαξίδι και το νερό σαν να χαϊδεύει το δέρμα, μετά από την τραχύτητα του βουνού και φυσικά με ένα φανταστικό γεύμα στην παραλία με αξέχαστους θαλασσινούς μεζέδες και υπέροχο κρασί!
Μια διαδρομή και ένας προορισμός… υπάρχει πάντα το μέσα και το έξω. Η εσωτερική και η εξωτερική εμπειρία… και αυτή η ισορροπία είναι που κάνει τη ζωή τόσο μοναδική και τόσο όμορφη.

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top