You Are Here: Home » Αρθρα » ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ – Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ – Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η δημιουργία του Υγείας Όραμα και η πραγματικά δύσκολη προσπάθεια διατήρησής του εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι ένα αντάλλαγμα, μια προσφορά επικοινωνίας και θεωρούμε ότι επιβάλλεται να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα ενδεχόμενης διακοπής της έκδοσής του. Γιατί θεωρούμε ότι το Υγείας Όραμα αντανακλά ευθέως στην υγεία μας, (νοητική – συναισθηματική – νοητική) η οποία καθορίζει τη στάση ζωής μας και αυτή με τη σειρά της διαμορφώνει τις κοινωνίες μας.

kontis

Τόσο η Ομοιοπαθητική όσο και η Κινέζικη Παραδοσιακή Ιατρική αποδεικνύουν με τον πιο περίτρανο τρόπο πως η ουσία της ζωής δεν περιορίζεται σε αυτό που φαίνεται. Οι φυσικές διαδικασίες διατήρησης και διαιώνισης της ζωής δεν ξεκινούν από το υλικό σώμα, τους ιούς και τα μικρόβια. Οι διαδικασίες της ζωής ορίζονται από την αισθητηριακή μας αντίληψη, τη φαντασία και τα όνειρά μας. Είναι τα όνειρα που ξυπνούν το πάθος μας για δημιουργία και με το σώμα μας την εκτελούμε. Η θετικιστική αντίληψη που έχουμε επιλέξει για των άνθρωπο και την κοινωνία δεν περιέχει μέσα της τον ιδεαλισμό και τον ορθο-λογικό σκεπτικισμό. Τα πάντα περιορίζονται όλο και περισσότερο σε ένα κλειστό, τυπικό σύστημα, που στις μέρες μας είναι ξεκάθαρο ότι δεν το ελέγχει η πλειοψηφία αλλά η ελάχιστη μειοψηφία.
Αν αυτό συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς σύντομα ο άνθρωπος θα καταλήξει δέσμιος της αφέλειας και της ανωριμότητάς του. Ακούμε συχνά για αυτοκτονίες, έχουμε εξοικειωθεί με την είδηση, αλλά δεν γνωρίζουμε ότι το αδιέξοδο εκείνων που επιλέγουν αυτή τη λύση βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας, πλέον, ούτε καν έξω από την πόρτα μας.

Υγεία με σημείο αναφοράς το κέρδος
Η Ομοιοπαθητική είναι ένα σύστημα που είναι δύσκολο να βρει πρόσφορο έδαφος εφαρμογής στο υπάρχον κοινωνικό περιβάλλον. Η ζωή μας, το σώμα μας και κάθε μέλος που το συνθέτει όπως και κάθε ιδιαιτερότητα του ψυχισμού και των νοητικών μας δυνατοτήτων είναι εμπορεύσιμα προϊόντα. Όταν οι ιθύνοντες μιλούν για υγεία είναι προφανές ότι τις συνδέουν με τις οικονομικές απολαβές που μπορούν να αποκομίσουν. Η θεραπεία που παρέχει το Όμοιο Πάθος στην πραγματικότητα είναι αύξηση της ζωτικής δύναμης του οργανισμού. Αυτό σημαίνει ότι προωθεί την υγεία σε όλο της το εύρος -νοητικό, συναισθηματικό, σωματικό. Πώς είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή μια τέτοια μέθοδος από τους οικονομικούς γίγαντες που διαχειρίζονται την υγεία; Οι συναισθηματισμοί δεν έχουν χώρο ούτε στις κοινωνίες ούτε στη ζωή μας σήμερα. Η αξία της ζωής εναπόκειται στο τι διαθέτεις και τι παράγεις. Η Ομοιοπαθητική είναι απώλεια για μια κοινωνία που εστιάζει στο κέρδος και όχι στον άνθρωπο. Πολλές φορές έχουμε διαβάσει δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών για τον αγώνα ανεύρεσης νέων θεραπειών που χρηματοδοτούνται αδρά. Κάθε ασθένεια είναι μια επιπλέον πηγή αύξησης του εισοδήματος των εταιριών που αναλαμβάνουν και τα έξοδα ανοίγματος της αγοράς. Αποδέκτες είμαστε όλοι μας. Εμείς λοιπόν είμαστε εκείνοι που πρέπει να αλλάξουμε, διότι εμείς θρέφουμε αυτή τη νοοτροπία.

Πρωτεύουσας σημασίας η σχέση θεραπευτή-ασθενή
Για την Ομοιοπαθητική, τίποτε δεν είναι τυχαίο, ο θεραπευτής πρέπει να είναι σε θέση να παρατηρεί και να ενθαρρύνει τον ασθενή να συμμετέχει στη διαδικασία αποκατάστασης. Το γεγονός αυτό για τους περισσότερους επισκέπτες είναι αρκετά δύσκολο, δεδομένου ότι για αρκετές γενεές έχουμε εκπαιδευτεί να περιγράφουμε μόνο τα συμπτώματα της πάθησής μας στο γιατρό. Η επίσκεψη στο γιατρό έχει ως επακόλουθο ο ασθενής να μην έχει καμία συμμετοχή στις ενέργειες του θεράποντα, κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό για όλους μας. Όλοι θέλουμε να βλέπουμε και τον «άνθρωπο» στο πρόσωπο του γιατρού μας, κυρίως δε οι χρόνια νοσούντες. Τα μέσα και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούμε πρέπει να μειώνουν την ασθένεια και όχι να την αυξάνουν όπως συμβαίνει κυρίως με τις χρόνιες νόσους. Η απόδειξη μια υγιούς κοινωνίας διακρίνεται από τη μείωση της ασθένειας της ανάγκης δημιουργίας περισσότερων νοσοκομείων και γενικότερης ιατρικής περίθαλψης. Εμείς -ο σημερινός άνθρωπος- θεωρούμε αυτονόητη την ανάγκη κοινωνικής ασφάλισης στην υγεία αλλά δεν αναρωτιόμαστε ορθά «γιατί αρρωσταίνουμε».

Η Ομοιοπαθητική εστιάζει στον «άνθρωπο»
Στην Ομοιοπαθητική ο θεραπευτής δεν εστιάζει στην ασθένεια αλλά στον ασθενή o οποίος καθίσταται συμμέτοχος στην αποκατάσταση της υγείας του. Στοιχεία για την σωστή διάγνωση του Ομοίου Πάθους, εκτός από την περιγραφή του ασθενή ο θεραπευτής αντλεί και από την στάση του. Ο τρόπος που κάθεται, η κινητικότητα, ο τρόπος που παρατηρεί το χώρο ή τον θεραπευτή του, η συστολή ή η εξωστρέφειά του και πληθώρα άλλων ανάλογων παρατηρήσεων, όπως ορίζονται από την κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Η πλειοψηφία των επισκεπτών προσεγγίζουν την Ομοιοπαθητική με την πρόθεση να αντιμετωπίσουν το ένα ή το άλλο πρόβλημα (σύμπτωμα). Σημείο κλειδί στην θεραπευτική αποκατάσταση είναι να γνωρίζει ο ασθενής πως η ομοιοπαθητική προσέγγιση είναι ολιστική. Ο θεραπευτής αξιολογεί τις συναισθηματικές διαταραχές και τις νοητικές λειτουργίες καταλήγοντας στα σωματικά συμπτώματα. Πρωταρχικό ρόλο για τον καθορισμό του φαρμάκου παίζουν τα ψυχικά – νοητικά συμπτώματα που αποτελούν και την γενεσιουργό αιτία, και τα ιδιαίτερα γενικά χαρακτηριστικά που εκδηλώνει. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο ενισχύει την ενέργεια (ζωτικότητα) του οργανισμού, ο οποίος στην συνέχεια αποκαθιστά της διαταραχές στο σύνολό του. Αυτός είναι ο λόγος που, κατά την αποκατάσταση του προβλήματος του, ο ασθενής παρατηρεί να υποχωρούν και άλλα συμπτώματα μικρότερης έντασης ορισμένα εκ των οποίων ίσως και να μην τα είχε αναφέρει.
Το ομοιοπαθητικό λοιπόν δεν θεραπεύει ασθένειες αλλά ανθρώπους που ασθενούν. Αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που η Ομοιοπαθητική επιβάλλεται να ενσωματωθεί στο σύστημα υγείας. Αν ποτέ συμβεί αυτό (προτείνεται πάνω από 10 χρόνια τόσο από την Ε.Ε. όσο και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας), αν ξεπεραστεί ο σκόπελος των τεράστιων οικονομικών συμφερόντων από τις φαρμακευτικές εταιρίες, τότε, όταν οι γιατροί θα μιλάνε για πρόληψη θα εννοούν την ενίσχυση αντίδρασης του ίδιου του οργανισμού στη διαταραχή και όχι την εφαρμογή «προληπτικής» χημειοθεραπείας ή αφαιρώντας «προληπτικά» μέλη του σώματος, όπως τα γεννητικά όργανα των γυναικών μετά τα σαράντα τους με το επιχείρημα «να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» και τόσες άλλες βίαιες παρεμβάσεις στην ανθρώπινη φύση.

homeopatico

Η επιστήμη εργαλείο στα χέρια των «λίγων».
Τι γίνεται όμως με τη φύση της ζωής; Η φυσική επιλογή επέλεξε να υπάρχουν αυτά τα ζωτικά όργανα μέχρι το τέλος. Αναρωτιέται άραγε κανείς αν, ίσως, επιτελούν κάποια άλλη διαδικασία στον οργανισμό ή τα αφαιρούμε υποκαθιστώντας στο όνομα της επιστήμης την ίδια τη δημιουργία; Αλλά η επιστήμη κάθε στιγμή βρίσκεται σε ένα νέο στάδιο εξέλιξης και έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν να αναιρούνται, ως επικίνδυνες, πρακτικές που εφαρμόζονταν στο παρελθόν. Μήπως είμαστε αρκετά ώριμοι πλέον να αντιληφθούμε ότι ο παράγοντας «ζωντανός οργανισμός» ανεξαρτήτως αν πρόκειται για άνθρωπο, ζώο ή φυτό υπόκειται σε φυσικές διαδικασίες προσαρμογής και πως η ασθένεια λειτουργεί ως φυσικό μέτρο προστασίας με στόχο μια αρμονική με τη φύση διαβίωση; Μήπως αυτή η διαδικασία δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν είναι ο γιαλός στραβός αλλά εμείς στραβά αρμενίζουμε; Μήπως όσο περισσότερο προοδεύει η επιστήμη τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη φύση μας, τη φύση της ζωής; Μήπως σε αυτό το αδηφάγο οικονομικό και κοινωνικό κατασκεύασμα που δημιουργήσαμε πρέπει να μπει ένα όριο που να εξασφαλίζει στον άνθρωπο -αν μη τι άλλο- την αξιοπρεπή επιβίωσή του; Και ποιος μπορεί να είναι αυτός που θα το επιβάλει αυτό; Σίγουρα όχι εκείνοι που το ελέγχουν, διότι μια τέτοια διαδικασία απειλεί τα κεκτημένα τους. Κεκτημένα που κέρδισαν με διάφορους τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, χάρη στη δυνατότητα που τους παρέχει η οικονομική τους δύναμη. Όσο λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, επιτρέπουμε στο χρήμα να κυβερνά τη ζωή μας καθίσταται παράλογο να διεκδικούμε καλύτερη υγεία αλλά και γενικότερα καλύτερες συνθήκες ζωής. Με το πέρασμα του χρόνου, το χρήμα συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερους ανθρώπους, μειώνοντας της πιθανότητες των πολλών για την απόκτηση του. Είναι προφανές ότι σύντομα οι άνθρωποι του χρήματος θα περιοριστούν σε ελάχιστους. Το επικίνδυνο είναι ο «φόβος» που μπορούν να προκαλέσουν με τα μέσα χειραγώγησης που διαθέτουν.

Νους Υγιής εν Σώματι Υγιεί
«…να φανταστείτε. Ας παίξει η φαντασία σας. Δείτε, φανταστείτε, γαντζώστε πίσω από τα καράβια του νου σας. Αφήστε, ας τρέξει, ας τρέξει ο νους σας. Πάλι παρακαλώ σας να συμπληρώσετε το έργο μας εσείς με το μυαλό σας». (Ουίλιαμ Σέξπηρ)

Ο ομοιοπαθητικός δεν μπορεί να έχει συγκεκριμένα και άκαμπτα όρια στην σχέση του με τον ασθενή αλλά πρέπει να είναι σε θέση να εξατομικεύει την κάθε περίπτωση και να επιδιώκει να βρίσκεται στο σημείο εκείνο όπου ο ασθενής θα νοιώσει ασφαλής και ελεύθερος να εκφράσει αυτά που του συμβαίνουν, τόσο στο σώμα όσο στην ψυχή και το πνεύμα του. Είναι δύσκολο ο σημερινός άνθρωπος να αντιληφθεί ότι παράλληλα με το σωματικό του σύμπτωμα έχουν υπάρξει και διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του -ψυχονοητικό- με προέκταση και στο εξωτερικό του (οικογενειακό – κοινωνικό) περιβάλλον και ότι αυτό διαιωνίζεται επηρεάζοντας και τους γύρω του. Όταν π.χ. ένα μέλος της οικογένειας πονάει, αυτό προκαλεί μια διαφοροποίηση του ψυχικού περιβάλλοντος στα υπόλοιπα μέλη. Ο καθένας θα αντιδράσει διαφορετικά, αλλά λόγω της οικειότητας και της ταύτισης ενδέχεται να υπάρξει και μια κοινή ενεργειακή δόνηση σε όλα τα μέλη με τα ανάλογα επακόλουθα. Το ίδιο συμβαίνει και στο κοινωνικό περιβάλλον.

Μια «άρρωστη» κοινωνία δε μπορεί να υποδείξει υγιείς λύσεις.
Παρασυρμένοι από το παθολογικό -όπως αποδεικνύεται- κοινωνικό πρότυπο του καπιταλισμού, δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ότι υπάρχουν άπειρες επιλογές κοινωνικής οργάνωσης και πολιτισμού. Είναι προφανές πως οι κοινωνίες μας πάσχουν νοητικά και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά εφόσον υποβαθμίζουν την αισθητηριακή μας αντίληψη και απορρίπτουν τον υγιή συναισθηματισμό. Σε κοινωνικό περιβάλλον, η οικονομική κρίση είναι το αποτέλεσμα και δεν θα ήταν άστοχος ένας παραλληλισμός με το σωματικό μας περιβάλλον. Η έλλειψη φαντασίας και η αδυναμία να αντιληφθούμε πως η πραγματικότητα καθορίζεται από τα όνειρα που υλοποιούμε, αποτελούν την αιτία της οικονομικής κρίσης. Χαρούμενους ανθρώπους σήμερα περιοριζόμαστε να βλέπουμε μόνο στις διαφημίσεις που μας παροτρύνουν ότι αν αγοράσουμε το τάδε προϊόν θα γίνουμε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι σαν και αυτούς. Ο πόνος, η χαρά, η αισιοδοξία, η ελπίδα, η λαχτάρα και τα όνειρά μας είναι κατευθυνόμενα, η αξία τους μετριέται από τις «αγορές» και επειδή υποβαθμίστηκαν οι αξίες υποβαθμίστηκε και η ζωή μας. Βρισκόμαστε στο σημείο που δεν έχουν αξία τα συναισθήματα και τα όνειρα, ούτε χώρος υπάρχει για εκείνη τη λαχτάρα που σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο «αλλιώς». Τα όνειρα έγιναν εφιάλτες, η κατάθλιψη και οι αυτοκτονίες αυξάνονται ραγδαία, ενώ, παράλληλα, όσοι εμπλέκονται στο εμπόριο της ζωής απολαμβάνουν τα κέρδη τους και προτείνουν με μεγαλύτερο σθένος νέες μηχανοποιημένες λύσεις, με την υπογραφή της επιστήμης.
Όμως ο κόσμος μας δεν είναι ασπρόμαυρος, αποτελείται από όλες τις χρωματικές αποχρώσεις που διαθέτη στην παλέτα του ο Δημιουργός. Η επιλογή της στάσης ζωής μας, είναι η δυνατότητα που μας παρέχεται να δημιουργήσουμε εκείνο που μας αντιπροσωπεύει. Ας ευχηθούμε οι ανάγκες -ατομικές και κοινωνικές- που προκύπτουν, να αποτελούν τη διαδικασία ζύμωσης ενός Ανθρώπινου Όντος που αναγνωρίζει τον εαυτό του σαν αναπόσπαστο μέρος της φύσης και του σύμπαντος.

Γράφει: Χρήστος Κόντης, Ομοιοπαθητικός

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top