You Are Here: Home » Ο εκδότης » Δεύτερο τεύχος

Δεύτερο τεύχος

Η υποδοχή που επιφύλασσε το αναγνωστικό κοινό στο πρώτο τεύχος του «Υγείας Όραμα», ήταν από ενθαρρυντική έως ενθουσιώδης, και αυτό πολλαπλασιάζει την ευθύνη μας, αλλά και τη διάθεσή μας να φτάσουμε την προσπάθεια αυτή… πιο μακριά! Aπό αυτό το τεύχος λοιπόν, το Υγείας Όραμα θα κυκλοφορεί και στα Ιωάννινα, την Πρέβεζα, την Ηγουμενίτσα και τη Λευκάδα.

Μια και αρχίζουμε να γνωριζόμαστε καλύτερα, επιτρέψτε μου να σας συστήσω και κάποιους από τους ανθρώπους του εντύπου μας. Φιλόλογος και κειμενογράφος ο Λευτέρης, είναι ο υπεύθυνος επιμέλειας και διόρθωσης των κειμένων, τα βρίσκει όλα τόσο ενδιαφέροντα που αφιερώνει το χρόνο του με ευχαρίστηση μετά τη δουλειά του και σε βάρος των οικογενειακών του υποχρεώσεων. Η Μαρία, καθηγήτρια φιλόλογος, συμπληρώνει στις διορθώσεις και αρνείται την οποιαδήποτε αμοιβή, αφού όπως λέει την αμοιβή τη λαμβάνει από την ευχαρίστηση της ανάγνωσης και της ενημέρωσης. Είναι και η Σίσι η γραφίστρια, η πιο κοντινή συνεργάτιδα και φίλη: περνάμε ώρες στο γραφείο της για την επεξεργασία του υλικού στο τελικό στάδιο, αυτό που λέμε «στήσιμο» της μακέτας. Δεν μπορώ παρά να τη θαυμάσω καθώς αυτοσχεδιάζει με μαεστρία, ντύνοντας τα κείμενα με χρώματα και φωτογραφίες απόλυτα σχετικές με το θέμα, όχι απλώς για να γίνει πιο ευχάριστη η ανάγνωση αλλά και για να βοηθήσει την ψυχή του αναγνώστη να ταξιδέψει νοερά μέσα από τις εικόνες και τα χρώματα. ΄Εχω την αίσθηση ότι αναζητά τρόπους να προσθέσει ήχο, άρωμα και γεύση στο Υγείας Όραμα, για να καλύψει όλες τις ανάγκες της ψυχής μας!

Η Εύα η δακτυλογράφος, προβληματίζεται για το τι θα μπορούσε να γράψει η ίδια στο επόμενο τεύχος, γιατί όπως λέει έχει τόσες ωραίες ιδέες, και νιώθει πρόσφορο το έδαφος στο Υγείας Όραμα για την έκφρασή τους. Εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να σας πω ότι κάθε αναγνώστης -ανεξαρτήτως σπουδών- μπορεί να γράψει κάτι σχετικό με το θαύμα της ζωής και να μας το στείλει. Το επιτελείο μας θα αναλάβει τυχόν διορθώσεις ή προτάσεις. Για μας δεν υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια για το ποια κείμενα και ποιες ιδέες αξίζουν, ούτε οι στήλες μας περιορίζονται μόνο στους ειδικούς. Η καλλιέργεια δεν διδάσκεται. Δεν μαθαίνεται στα πανεπιστήμια αλλά βγαίνει μέσα από την καθη- μερινότητα. Ποιος δεν έχει δει σπουδαγμένους ακαλλιέργητους (μήπως είναι η πλειοψηφία και οι πλέον υπεύθυνοι για την κοινωνική παρακμή σε παγκόσμια κλίμακα); Από την άλλη μεριά, ποιος δεν έχει μείνει άφωνος με ανθρώπους απλούς ή και αγράμματους, οι οποίοι όμως είναι πραγματικά σοφοί και μας εμπνέουν με τον πιο αληθινό τρόπο; Το τελευταίο μου δίνει την αφορμή να περάσω στο πραγματικό θέμα αυτού του editorial, που δεν είναι μόνο τα του εντύπου μας, αλλά αφορά ερωτήματα πολύ πιο βαθιά, θα έλεγα οικουμενικά. Ερωτήματα ψυχής!

Πόσες φορές λοιπόν δεν αναπολούμε παλιούς καλούς καιρούς και παλιούς καλούς ανθρώπους, που γνώριζαν συνειδητά ότι αναπνέουν τον ίδιο αέρα με τον διπλανό τους. Που αντιλαμβάνονταν ενστικτωδώς τα αδιόρατα νήματα που συνδέουν την ψυχή τους με την παγκόσμια ψυχή. Ανθρώπους που με σεβασμό ζούσαν από τη δουλειά τους, μοιράζονταν αγαθά απαραίτητα για τη ζωή και νοιάζονταν να μη στερηθεί κανείς άλλος αυτή την ευκαιρία. Ανθρώπους που άφηναν στη ζωή τους χώρο για την αγάπη.

Αγάπη είναι να βλέπουμε στον διπλανό τη δική μας ανάγκη. Η Αγάπη είναι πράξη, όταν δεν την έχουμε να μην ντρεπόμαστε να τη ζητήσουμε, και όταν μας περισσεύει να τη δίνουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Γιατί στην αγάπη, όταν υπάρχει ιδιοτέλεια (με την οποιαδήποτε συναισθηματική απόχρωση) αλλάζει η έννοια και το όνομα της πράξης, μόνο αγάπη δεν είναι. Έτσι, χωρίς έλλειψη αλλά και χωρίς πλεόνασμα, ζυγίζεται συνέχεια μέσα μας, σε αυτή την αυτόματη ζυγαριά, αυτό που είμαστε: αν δεν χρειαζόμαστε τίποτε, είναι γιατί δεν μας λείπει τίποτε· αν χρειαζόμαστε κάτι, κι αυτό καλό είναι, αναδεικνύει τη χρησιμότητα κάποιου αγαθού στη ζωή μας. Η αγάπη κάνει την ψυχή να πάλλεται στους παλμούς της φύσης, του σύμπαντος. Ομοιότητα και διαφορετικότητα συμπορεύονται σε πλήρη αρμονία -παρ’ όλες τις διαφορές τους. Τότε η ψυχή μας είναι γεμάτη και ήσυχη, δεν αναζητά αυτό που ήδη έχει, πορεύεται συντονισμένη με την παγκόσμια ψυχή, χωρίς αμφιβολίες και ψευδαισθήσεις.

Τι είναι όμως, και πού είναι κρυμμένη, αυτή η ψυχή; Σε αυτό το ερώτημα θα μας απαντήσει ο σπουδαίος φιλόσοφος Πλωτίνος, μέσα από αποσπάσματα από την Πέμπτη Εννεάδα, θέλοντας ταυτόχρονα να παροτρύνω τον αναγνώστη να μελετήσει τους αρχαίους Έλληνες, διότι παρέχουν μια οικουμενική αντίληψη, ανθρωποκεντρική, φυσιολατρική, με στραμμένη τη ματιά τους πάντα ψηλά. Ο Richard. E. Rubenstein αναφέρει ότι «δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πιο κατάλληλη ιστορία για σύγχρονους αναγνώστες από την αρχαία Ελληνική»1.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει ο Πλωτίνος. «Τι είναι αυτό, τέλος πάντων, που έκανε τις ψυχές να λησμονήσουν το θεό πατέρα τους, μολονότι αποτελούν κομμάτι του και κατάγονται από τον δικό του τόπο; Μολονότι ανήκουν πλήρως σε κείνον, τι τις έκανε να αγνοούν και τον εαυτό τους κι εκείνον; Αρχή του κακού γι’ αυτές ήταν το θράσος τους, η γένεσή τους, η πρώτη διαφοροποίηση τους και η επιθυμία τους να ανήκουν στον εαυτό τους. Μόλις όμως απέκτησαν συνείδηση του εαυτού τους, ευχαριστιόντουσαν με την αυτεξουσιότητά τους και εφάρμοσαν πλήρη αυτονομία κινήσεων, διατρέχοντας την αντίθετη οδό και φτάνοντας όσο πιο μακριά γίνεται από τον τόπο καταγωγής τους. Έτσι ξέχασαν ακόμα και το ότι προέρχονται από εκεί, σαν να ήταν παιδιά που τα απομάκρυναν από τους γονείς τους και για χρόνια ανατράφηκαν μακριά τους, και γι’ αυτό δεν ξέρουν πια ούτε ποιος είναι ο εαυτός τους ούτε ποιοι είναι οι γονείς τους. Εφόσον λοιπόν οι ψυχές δεν βλέπουν ούτε τον πατέρα τους ούτε και τον εαυτό τους, τον εαυτό τους τον θεωρούν ανάξιο εκτίμησης, από άγνοια της καταγωγής τους, και εκτιμούν άλλα πράγματα. Γνώρισαν την έκπληξη και τη χαρά με πράγματα που ανήκουν στον κατώτερο αισθητό κόσμο. Και εξαρτημένες πλέον από αυτά, οι ψυχές χωρίστηκαν στα δύο -στο βαθμό που μπορεί να συμβεί αυτό- δείχνοντας περιφρόνηση στο κομμάτι τους το οποίο εγκατέλειψαν. Συνεπώς, η πλήρης άγνοιά τους για το θεό πατέρα τους οφείλεται στο ότι εκτιμούν τα γήινα πράγματα και στο ότι περιφρονούν τον εαυτό τους».

Και συνεχίζει παρακάτω. «Κάθε ψυχή, λοιπόν, ας σκεφτεί πρώτα το εξής: αυτή είναι η μεγάλη ψυχή που αποτελούν μέρος της όλες. Η ψυχή που δημιούργησε όλα τα ζωντανά πλάσματα, εμφυσώντας τους πνοή ζωής, όσα τρέφει η στεριά και όσα η θάλασσα, και αυτά που είναι στον αέρα, και τα θεϊκά άστρα του ουρανού. Η ψυχή που έφτιαξε τον ήλιο και έπλασε το μέγα τούτο ουρανό, κι η ίδια που τον κόσμησε, η ψυχή που τον καθοδηγεί στην κυκλική περιφορά των άστρων η οποία διέπεται από τάξη. Η ψυχή που είναι φύση διαφορετική από τα πράγματα τα οποία κοσμεί, κινεί και ζωοποιεί. Κατ΄ ανάγκη, λοιπόν, είναι κάτι πολυτιμότερο από εκείνα, αφού η γένεση ή η φθορά εκείνων συμβαίνει όταν η ψυχή τα εγκαταλείπει ή τους χορηγεί τη ζωή. Αλλά η ψυχή η ίδια υπάρχει για πάντα, διότι δεν εγκαταλείπει τον εαυτό της»2.

Εύχομαι στους αναγνώστες το δεύτερο τεύχος του Υγείας Όραμα να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και να προσφέρει ερεθίσματα για σκέψη. Και ας προσπαθήσουμε να κάνουμε, ό,τι κάνουμε, με την καρδιά μας. (Κομφούκιος).

 

1. «Τα τέκνα του Αριστοτέλη», του Richard. E. Rubenstein, καθηγητή επίλυσης συγκρούσεων και δημοσίων υποθέσεων στο George Mason University, εκδόσεις Λιβάνη.

2. Το απόσπασμα του Πλωτίνου βασίζεται στη μετάφραση των εκδόσεων Κάκτος και επιχειρεί να αποδώσει πιο ελεύθερα το νοηματικά πυκνό αυτό κείμενο.

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top