ΦΥΣΙΚΕΣ ΑΝΤΙΙΔΡΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Ο ιδρώτας είναι ένα πρόβλημα που επιδεινώνεται κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες. Aρκετά από τα αρώματα, και γενικότερα τα καλλυντικά που κυκλοφορούν στο εμπόριo, έχουν κατηγορηθεί για τις βλαπτικές ουσίες που περιέχουν. Υπάρχουν όμως και φυσικοί τρόποι για την αντιμετώπιση του προβλήματος και την υποστήριξη της φιλαρέσκειας. Σε όσους χρησιμοποιούν σκευάσματα που σταματούν την εφίδρωση, συνιστούμε την αποφυγή, διότι η καταστολή των απεκκρίσεων εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Στις περιγραφές του Γεωργίου Βυθούλκα αναφερόμενος σε συγκεκριμένους τύπους ασθενών (ιδιοσυγκρασίες) με έντονα προβλήματα εφίδρωσης, μεταξύ άλλων αναφέρει: …αν ο ιδρώτας αυτών των ασθενών καταπιεστεί με αντιιδρωτικά, πούδρες ποδιών, βορικό οξύ κ.λπ., ο ασθενής μπορεί θαυμάσια να αναπτύξει φυματίωση, καρκίνο, νεφροπάθεια ή άλλες σοβαρές παθήσεις. Αν καταπιεστεί με αντισηπτικά, μπορεί να παρουσιαστεί νεφρολιθίαση κ.λ.π.1 Το «Υγείας Όραμα» δημοσιεύει προτάσεις και λύσεις από το καταπληκτικό βιβλίο του Ορέστη Δαβιά «Θαύματα Χλωρά»2, για να συμπορευτείτε υγιεινά και αρμονικά με το πρόβλημα.

ΑΡΣΙΚΑΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

Ο Φλαμανδός μέγας ιατρός και βοτανικός Ρέμπερτ Ντοντόενς (ή Δωδωναίος, εξελληνισμένα), κατέγραψε στο υπέροχα εικονογραφημένο σύγγραμμά του «Βοτανολογία», που πρωτοεκδόθηκε το 1554, δύο τρόπους για την εξάλειψη της «αποφοράς που αναδίδουν οι αμασχάλες». Ο ένας απαιτεί απλώς το πλύσιμο της περιοχής με τον εύοσμο χυμό του χλωρού μοσχοσίταρου (Trigonella foenum-graecum), ενώ ο έτερος μεταχειρίζεται κάποιο όχι απόλυτα εξακριβωμένο είδος γαιδουράγκαθου (Carduus sp.).Όταν, σημειώνει ο σοφός καθηγητής, η μαύρη ρίζα του βράζεται σε κρασί και πίνεται τακτικά, «απομακρύνει διαμέσου των ουροφόρων αγωγών την επιβλαβή εσωτερική σήψη, με συνέπεια τα ούρα να ζέχνουν, η κινάβρα όμως της μασχάλης καθώς και κάθε άλλη μυρωδιά του σώματος εξαφανίζονται». Όποιος τολμά, μπορεί να το δοκιμάσει….

Το πρόβλημα της κακοσμίας του ιδρώτα απασχολεί τον άνθρωπο των ζεστών κλιμάτων από πολύ παλιά, με συνέπεια κάθε πολιτισμός και εποχή να προτείνει τις δικές του λύσεις. Στην αρχαία Αίγυπτο, έτσι, ο κανόνας για άνδρες και γυναίκες των ανώτερων τάξεων ήταντο συχνό ξύρισμα της μασχάλης (πολύ σωστά! – όπως αποδείχθηκε στα νεότερα χρόνια, οι τρίχες αυξάνουν την επιφάνεια επί της οποίας τα υπεύθυνα για την δυσοσμία βακτήρια πολλαπλασιάζονται και δρουν) και η αποφυγή της κατανάλωσης του σκόρδου, το οποίο, ως γνωστόν, μαρκάρει βαριά τον ιδρώτα. Επειδή όμως τα προληπτικά τούτα μέτρα ασφαλώς και δεν αρκούσαν, φρόντιζαν να καλύπτουν την αναπόφευκτη μυρωδιά αλείφοντας την περιοχή μ’ ένα μυροβόλο μείγμα από σμύρνα, λιβάνι και χαρουπόσκονη.Έλληνες και Ρωμαίοι, πάλι, καθάριζαν την περιοχή με ένα σφουγγάρι βουτηγμένο σε ξίδι ή σε έγχυμα φασκόμηλου, το οποίο είναι γνωστό πως διαθέτει αντιβακτηριδιακές ιδιότητες, ενώ περιορίζει επίσης την υπερβολική εφίδρωση. Υπάρχουν μάλιστα αναφορές για λεγεωνάριους και μονομάχους που κατέφευγαν σ’ αυτή την πρακτική πριν από κάθε αναμέτρηση, ώστε να μην προδώσουν με υγρά σημάδια την αγωνία τους. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον επακριβώς τον ορμονικό μηχανισμό που, σε καθεστώς άγχους, φόβου και ερωτικής διέγερσης, πυροδοτεί τη λειτουργία των εκατοντάδων αποκρινών αδένων που εντοπίζονται στη μασχαλιαία περιοχή και τη βουβωνική χώρα. Οι εκκρίσεις τουςευθύνονται για το ότι μυρίζουμε εντονότερα, «ξινά» και απωθητικά, θα λέγαμε, για τους αντιπάλους μας στον επαγγελματικό στίβο, αλλά πιθανώς πολύ ελκυστικά, αν ρωτήσουμε τη γνώμη όσων ενδιαφέρονται για μας (μη με παρεξηγείτε, σε ολόκληρη την πρόταση χρησιμοποιώ τον πληθυντικό της συμμετοχής) ερωτικά.

Αν στη μάχη ενάντια στις λιποθυμικές οσμές, που μας υποδέχονται όταν αυγουστιάτικα επιβιβαζόμαστε στα αστικά λεωφορεία, αποφασιστεί κάποτε η χρήση μέσων μονάχα από το φυτικό οπλοστάσιο, πρέπει να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αρκετά. Λύση, εκτός απ’ όσα αναφέρθηκαν πριν, μπορούν να προσφέρουν η τριμμένη φλούδα του λεμονιού και του πορτοκαλιού, το απόσταγμα απ’ τα κλαδιά του κυπαρισσιού, το ξύλο του κέδρου σε σκόνη, το εκχύλισμα της αμαμελίδας, το αιθέριο έλαιο του θυμαριού, της αμπαρόριζας και της κανέλας, το έγχυμα της μέντας και του δενδρολίβανου. Κάποια απ’αυτά συμμετέχουν πια σε προϊόντα με τα οποία η βιομηχανία της ομορφιάς απευθύνεται σε καταναλωτές που, είτε είναι οικολογικά συνειδητοποιημένοι ή αποφάσισαν να αποφεύγουν τις χημικές, πιθανότατα και επικίνδυνες, αντιιδρωτικές ουσίες. Οι πωλήσεις τους βέβαια ακόμα ισοδυναμούν με ελάχιστο ποσοστό, στα δέκα και βάλε δισεκατομμύρια ευρώ του παγκόσμιου τζίρου που επιτυγχάνουν ετησίως τα αποσμητικά της μασχάλης, μαζί με εκείνα των ποδιών και ενός σχετικώς νέου αμερικάνικου φρούτου, των προϊόντων που παρφουμάρουν τα γυναικεία απόκρυφα! Παρότι λοιπόν η βιομηχανία και οι καταναλωτές ποντάρουν ακόμα στα δυνατά κυρίως και βαριά αρώματα, αδιαφορώντας για το τι εισπνέει ο άμαχος πληθυσμός, έχουν τουλάχιστον πια απαγορευθεί τα αποσμητικά σπρέι που χρησιμοποιούν ως προωθητικό αέριο τις ουσίες που προκάλεσαν την επίμονη, δυστυχώς, τρύπα του όζοντος.

1. Ψυχοπαθολογία των Ομοιοπαθητικών Φαρμάκων

εκδ. Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

2. Εκδ. Ποταμός