You Are Here: Home » Slider » OMΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ – Mπροστά στις προκλήσεις του 21ου αιώνα

OMΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ – Mπροστά στις προκλήσεις του 21ου αιώνα

OMΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ – Mπροστά στις προκλήσεις του 21ου αιώνα
Γράφει: Χρήστος Κόντης, Ομοιοπαθητικός (www.kethe.gr, E-mail: olistic@otenet.gr)

Η Ομοιοπαθητική, παρ’ όλες τις αντιδράσεις από τις φαρμακευτικές εταιρείες και το ιατρικό κατεστημένο για δήθεν μη πληρότητα επιστημονικών προϋποθέσεων1, είναι από τις πιο διαδεδομένες Εναλλακτικές Θεραπευτικές Μεθόδους.

Το επιχείρημα των διωκτών της Ομοιοπαθητικής ήταν πάντα η μη ανιχνεύσιμη ουσία (φάρμακο) που χρησιμοποιεί. Αυτό είναι κάτι αναμενόμενο και οφείλεται στη διαδικασία παρασκευής του θεραπευτικού της μέσου, όπου με συνεχείς αραιώσεις της αρχικής ουσίας αφαιρείται εντελώς η χημική της σύσταση. Οι κρούσεις-ανακινήσεις που σημειώνονται σε κάθε αραίωση ισχυροποιούν τη «δύναμη» της αρχικής ύλης που χρησιμοποιήθηκε η οποία κατακρατείται στο υλικό αραίωσης (αλκοόλη).

Placebo και αυθυποβολή: ένα επιχείρημα που δεν ισχύει για βρέφη, ζώα, φυτά

Η αποτελεσματικότητά της σε εκείνους που τη δέχθηκαν ήταν και είναι αδιαμφισβήτητη. Η δραστικότητα των θεραπευτικών της μέσων έχει μεγαλύτερη επιτυχία στα βρέφη, τα ζώα και τα φυτά, μια κατηγορία θεραπευμένων που δεν επηρεάζεται από τη δράση του Placebo (αυθυποβολή).

Σε αυτές περιπτώσεις, τα ομοιοπαθητικά φάρμακα έχουν καλύτερη δράση, αυτό οφείλεται στο γεγονός της απουσίας συναισθηματικών αντιστάσεων και νοητικής ακαμψίας. Το Συναισθηματικό Περιβάλλον, όπως και το Νοητικό, είναι οντότητες που διέπουν τον οργανισμό μας και δεν έχουν υλική υπόσταση: μπορούμε να τις αντιληφθούμε μόνο από τις εκφράσεις τους. Πανομοιότυπα, και στα συστατικά του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου μετά την επεξεργασία της αραίωσης και δυναμοποίησης δεν ανιχνεύεται χημική σύσταση. Αυτό άλλωστε είναι και η μεγάλη ανακάλυψη του ιδρυτή της Ομοιοπαθητικής Σαμουήλ Χάνεμαν ο οποίος εστίασε την προσοχή του στα αίτια που προκαλούν την ασθένεια και όχι στα αποτελέσματά της που εκδηλώνονται ως συμπτώματα στο σώμα.

Η ανακάλυψη του Χάνεμαν αποτελεί την εξέλιξη της Ιπποκράτειας Ομοιοπαθητικής η οποία αναδείχθηκε από τους αρχαίους χρόνους σαν επιστήμη από τον διάσημο Έλληνα Ιδρυτή της.

Ιατρική, υπηρέτρια πολλών (και μεγάλων) αφεντάδων

Σε πολλές περιπτώσεις, η επικρατούσα ιατρική μοιάζει να έχει βαλτώσει για τα καλά. Πόσο διατηρούν οι πρακτικές της τον φυσικοκεντρικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα τους, όταν ακούμε για προληπτική αγωγή με χημειοθεραπεία ή προληπτική αφαίρεση οργάνων κ.ά.; Η ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά τα καθιστά άχρηστα σε πλείστες περιπτώσεις· φταίει η κατάχρηση λένε, όμως, ακόμη και αν δεν γινόταν κατάχρηση ποια εγγύηση υπάρχει ότι δεν θα βρισκόμασταν στο ίδιο σημείο, ίσως μερικά χρόνια αργότερα;

Επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι όσο η ιατρική είναι ένα σύστημα που το θρέφει και το κινεί η οικονομία, η οποία είναι αδίστακτη -όπως έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώνουμε καθημερινά- και δεν προσφέρει ουσιαστικά περιθώρια βελτίωσης της υγείας και της ποιότητας ζωής. Η αυστηρή εξειδίκευση των γιατρών, τους στερεί οντότητα απέναντι στον ασθενή. Η εστίαση στο σύμπτωμα μειώνει το οπτικό πεδίο και η περαιτέρω εξειδίκευση το κάνει ακόμη πιο στενό, τόσο που καθιστά τον ιατρό ανίδεο και γι’ αυτό ανήμπορο να τοποθετηθεί απέναντι στην αρρωστημένη λαίλαπα που ταλανίζει τις σύγχρονες κοινωνίες. Καθώς οι «αγορές» απομυζούν τον πλανήτη και καθιστούν τους κατοίκους του δέσμιους ενός αμφίβολου μέλλοντος, ο πλέον κατάλληλος για τοποθέτηση σε αυτή τη λαίλαπα θα μπορούσε να είναι ο γιατρός μας, προειδοποιώντας για το βιολογικό αδιέξοδο των πράξεών μας. Αντ’ αυτού οι γιατροί σε μεγάλο βαθμό τηρούν σιγή ιχθύος όντας και οι ίδιοι θύματα της στενής ματιάς, των σύγχρονων φεουδαρχών και του καπιταλιστικού συστήματος μέσα στο οποίο λειτουργούν. Και η αρρώστια μετακομίζει από το σωματικό περιβάλλων στο συναισθηματικό (κατάθλιψη) και στη συνέχεια το νοητικό (σχίσμα της λογικής).

Χρειαζόμαστε μια συνολική ματιά στα προβλήματα της ανθρωπότητας

Η χειραγώγηση που δέχεται ο άνθρωπος σήμερα είναι χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας, γι’ αυτό καθένας από μας που αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο καλό θα ήταν να τοποθετείται συνειδητά απέναντι στη λαίλαπα που δημιουργήθηκε με την ανοχή μας, μέσα από μια εικονική ψευδαίσθηση ευμάρειας! Ο κόσμος κινδυνεύει, και εκείνος που πραγματικά ξεχωρίζει δεν είναι αυτός που διαθέτει την τάδε μάρκα κινητού ή υπολογιστή, που έχει τα περισσότερα like στο facebook, που τρέφεται με το δείνα συμπλήρωμα διατροφής, που κάνει γιόγκα, ιππασία, ή τρέχει για διακοπές στην άλλη άκρη του πλανήτη. Είναι εκείνος που προσπαθεί ακόμη και την τελευταία στιγμή να συμβάλει προς μια θετική αλλαγή με αποδέκτη το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Και γνωρίζουμε ότι υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι.

Οι φθορές που έχουμε προκαλέσει στον πλανήτη σύμφωνα με τους περιβαλλοντολόγους δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να αποκατασταθούν ακόμη και αν αναλάβουμε αμέσως δράση. Ωστόσο, ο άνθρωπος συνεχίζει ακάθεκτος το καταστρεπτικό του έργο, πιστεύοντας ότι λαμβάνει μέτρα διαχείρισης με την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ενδυναμώνοντας και άλλο τις είδη ανεξέλεγκτες και άπληστες«αγορές». Οι κοινωνίες, με την ευρεία τους έννοια, κατακρημνίζονται. Ο έλεγχος έχει περάσει στα χέρια των αγορών και οι ηγεσίες των χωρών υποκλίνονται μπροστά τους.

Έρμαια όλοι της απληστίας και του εγωισμού μας, περιμένουμε εναγωνίως μήπως σωθεί κάτι από το πλεόνασμα που διαθέταμε, από εκείνους που μας το στέρησαν. Το σχίσμα της λογικής, σε όλο του το μεγαλείο, βασιλεύει τόσο στη χώρα μας όσο και σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο μύθος της ιατρικής προόδου

Μπορεί στα επόμενα πενήντα χρόνια ο καρκίνος να είναι ιάσιμος όπως προβλέπει ο -υπεύθυνος του εργαστηρίου Μοριακής Διαγνωστικής του Δημόκριτου, σε συνέντευξή του στο ΒΗmagazino. Όμως, σε πενήντα χρόνια η άνοδος της κατάθλιψης θα είναι τέτοια που θα κάνει τον καρκίνο -ακόμη και αν εξακολουθεί να κρατάει, όπως σήμερα, τα σκήπτρα της μεγαλύτερης θνησιμότητας στα χρόνια νοσήματα- να μοιάζει με ένα απλό κρυολόγημα. Ασθένειες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, το Alzheimer, ο ζαχαροδιαβήτης κ.ά. απαξιώνουν τη ζωή και την υποβιβάζουν στην αναξιοπρέπεια. Και η ιατρική επαίρεται για την ανακούφιση που προκαλεί, παρέχοντας αρρώστια στην αρρώστια, συμβάλλοντας τα μέγιστα για να διαμορφωθεί το υπάρχον κλίμα.

Παρόλη την τρομακτική εξάπλωση των χρόνιων νοσημάτων (που δείχνει ότι η βελτίωση της παγκόσμιας υγείας είναι μια χίμαιρα), εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι αποδίδεται στην ιατρική η αύξηση του μέσου όρου ζωής. Παραβλέπεται το γεγονός της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, της καθαριότητας, των κτιριακών υποδομών και του περίσσιου της τροφής που καταναλώνουμε.2

Θα ακουστεί παράδοξο, αλλά οι χώρες του πλανήτη όπου υπάρχει ένα αξιόλογο επίπεδο υγείας με τη βιολογική της έννοια είναι εκείνες του Τρίτου Κόσμου. Αυτό συμβαίνει διότι λόγω της φτώχιας τους δεν έχουν χρήματα για περίθαλψη, οπότε γλιτώνουν μια σειρά από προβλήματα που αυτή συνεπάγεται. Η αυξημένη θνησιμότητα οφείλεται κυρίως στην έλλειψη καθαρού πόσιμου νερού, στην πείνα και στην έλλειψη υποδομών διαβίωσης. Οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της φτώχιας επιβιώνουν χάρη στη βιολογική τους προσαρμογή και όχι χάρη στις περιορισμένες παρεμβάσεις των ανθρωπιστικών αποστολών βοήθειας. Στις χώρες αυτές όπως έχουμε δει, οι κάτοικοι έχουν γίνει πολλάκις πειραματόζωα των φαρμακευτικών. Η σύγχυση δεν άφησε απέξω ούτε την Αντζελίνα Τζολί με την προληπτική αφαίρεση του στήθους της. Παραβλέπεται το γεγονός ότι ένα αποτέλεσμα σε ένα γενετικό τεστ δε σημαίνει ότι σίγουρα θα νοσήσει ο ασθενής, μιλάμε για πιθανότητα και όχι για βεβαιότητα. Όσοι λοιπόν παρασύρθηκαν από ενθουσιασμό πρέπει να αντιληφθούν ότι χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια – η οποία πρέπει να εστιάσει στον ασθενή συνολικά και να μην περιοριστή αποκλειστικά στα βιοχημικά πειραματικά εργαστήρια- για να ελέγξουν μια ασθένεια που εξελίσσεται πιθανόν εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση είναι βέβαιο ότι συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία ενός ακόμη οικονομικού παραδείσου στο χώρο της «υγείας». Ο λειτουργηματικός χαρακτήρας στην ιατρική είναι μόνο για τους ρομαντικούς που οπωσδήποτε υπάρχουν και αγωνίζονται σιωπηλά από το δικό τους μετερίζι.

Η Ομοιοπαθητική σήμερα, προκλήσεις και δυνατότητες συνέργειας.

Στις μέρες μας η Ομοιοπαθητική διαθέτει πλείστα επιστημονικών διαπιστευτηρίων για τους σκεπτικιστές. Οι αποδείξεις που χρειάζονται για την επιστημονικότητα της μεθόδου πολλαπλασιάζονται διαρκώς και προέρχονται κυρίως από το πεδίο της κβαντικής μηχανικής, αυτού του εξαιρετικά περίπλοκου κλάδου της Φυσικής, που μπορεί να χρησιμοποιούμε σε διάφορες συσκευές (κινητά, υπολογιστές, G.P.S. κ.ά.) διαθέτει όμως πλευρές που παραμένουν ακρυπτογράφητες, ένα μυστήριο για τον άνθρωπο.

Η ιατρική κοινότητα αποδέχεται πλέον την ομοιοπαθητική, στα πλαίσια του Π.Ο.Υ. και της Ε.Ε. έχει βρει αναγνώριση όπως και η Εναλλακτική Ιατρική γενικότερα.

Ο κίνδυνος σήμερα μπορεί να προέλθει περισσότερο από μια εσωτερική διάσπαση παρά από τις αντιδράσεις των πρότερων πολεμίων της και εκεί πρέπει να επιστήσουμε την προσοχή. Οι ομοιοπαθητικοί σύλλογοι πρέπει να καθίσουν κατ΄ αρχήν σε ένα τραπέζι και να ξεκαθαρίσουν τυχόν διαφωνίες μεταξύ τους, να χαράξουν μια κοινή γραμμή δεοντολογίας και να δοθεί έμφαση στην εκπαίδευση. Πρώτος ο Χάνεμαν, έχοντας εμπειρία από την εκπαίδευση του στην ιατρική (την οποία εγκατέλειψε για να μην βλάπτει τους ανθρώπους, όπως έλεγε), ισχυριζόταν ότι η εκμάθηση της Ομοιοπαθητικής είναι πολύ πιο δύσκολη από την απομνημόνευση που απαιτείται στη χημική ιατρική. Το ίδιο υποστηρίζουν και σήμερα ομοιοπαθητικοί που προέρχονται από το χώρο της ιατρικής. Πρέπει λοιπόν να δούμε με νηφαλιότητα το καθεστώς της εκπαίδευσης σε όλους τους χώρους διδασκαλίας και τη θέσπιση προδιαγραφών το συντομότερο δυνατόν, προτού να είναι αργά.

Η Ομοιοπαθητική πρέπει να κατοχυρωθεί σαν επιστήμη πλέον, και να εφαρμοστούν οι οδηγίες της Ε.Ε. και οι προτάσεις του Π.Ο.Υ.

Η χώρα μας ωστόσο, αποτελεί ένα παραδοσιακό εκκολαπτήριο αξιόλογων Ομοιοπαθητικών μεταξύ των οποίων και ο βραβευμένος με το Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ καθηγητής κ. Γεώργιος Βυθούλκας. Ο κ. Βυθούλκας κατάφερε να «συμμαζέψει» την Ομοιοπαθητική σε παγκόσμιο επίπεδο και πρωτοστάτησε στο ψήφισμα της Ε.Ε. για την αναγνώριση της Εναλλακτικής Ιατρικής γενικότερα. Καταβάλλει αγώνα επίσης για την αναγνώριση της Ομοιοπαθητικής από το ιατρικό κατεστημένο, κάτι το οποίο εγείρει σημαντικά ζητήματα, όπως οι τυχόν συμβιβασμοί που θα απαιτηθούν, η στελέχωση της επιτροπής που θα αντιπροσωπεύει το σύνολο των ομοιοπαθητικών κ.ά.

Είναι προφανές ότι υπάρχουν σημεία στα οποία επιβάλλεται η συνεργασία με την επικρατούσα Ιατρική. Ξεκινούμε από το γεγονός ότι αυτά που μας χωρίζουν δεν είναι ευκαταφρόνητα, επιβάλλεται όμως να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι. Πρέπει και οι δύο πλευρές να έχουν σαν προτεραιότητα το κοινό καλό και την εξάλειψη της ασθένειας. Αυτό δυσκολεύει κυρίως την επικρατούσα ιατρική που ενδέχεται να προβάλει αντιστάσεις, στην υποψία και μόνο ότι μπορεί να χαθούν τα κεκτημένα ενός μονοπωλιακού περιβάλλοντος. Όμως, το γεγονός αυτό θα συμβάλει αποτελεσματικά στην αξιολόγηση με περισσότερο σκεπτικισμό των προτάσεων και πρακτικών που εφαρμόζει.

Το βέβαιο είναι ότι η απαλοιφή των προδιαθέσεών της ασθένειας μας ενώνει και εκεί έγκειται η στόχευση του όλου εγχειρήματος. Η εποικοδομητική συνεργασία είναι αυτό που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα νέο, πλήρες σύστημα υγείας το οποίο θα δίνει προτεραιότητα στον άνθρωπο στοχεύοντας στην αιτία της διαταραχής και όχι στην έκφρασης της ασθένειας (σύμπτωμα).

1) Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι ενστάσεις του συγγραφέα του άρθρου εστιάζουν στη χημική φαρμακευτική καταστολή και όχι στη χειρουργική που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Ομοιοπαθητικής όταν κρίνεται αναγκαίο. Η εξέλιξη της διαγνωστικής επίσης έχει να προσφέρει πολλά και συμβάλλει στην αναγνώριση των ορίων για την εφαρμογή της Ομοιοπαθητικής.

2) Στο καλάθι των αχρήστων καταλήγουν κάθε χρόνο 1,3 δισεκατομμύρια μετρικοί τόνοι τροφίμων, που αντιστοιχούν στο ένα τρίτο της ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ο.Η.Ε., βλ. και 8ο τεύχος Υ.Ο.

Η Ομοιοπαθητική δεν πρέπει να χάσει την αντισυμβατικότητά της

Η στάση του Χάνεμαν αποτελεί και σήμερα, 200 χρόνια μετά, το καλύτερο παράδειγμα και την καλύτερη πυξίδα για την πορεία της Ομοιοπαθητικής στον 20ο αιώνα. Σας παρουσιάζουμε αυτούσιο τον πρόλογο της έκτης έκδοσης του «Οργάνου της Θεραπευτικής Τέχνης», του έργου που ολοκλήρωσε στο Παρίσι το1842 και απεικονίζει ξεκάθαρα τις θέσεις του. Το βιβλίο εκδίδεται από τον Πύρινο Κόσμο.

Hahnemann«Ο τρόπος θεραπείας ασθενειών με την παλαιά ιατρική, για να πει κανείς κάτι γενικό γι’ αυτήν, προϋποθέτει εν μέρει πληθώρα αίματος1 (η οποία ποτέ δεν υπάρχει) κι εν μέρει νοσογόνες ύλες και ερεθίσματα. Γι’ αυτό παίρνει με αφαιμάξεις το αίμα της ζωής μας. Αγωνίζεται αφενός να απομακρύνει τη νοσογόνο ύλη και αφετέρου να την κατευθύνει αλλού (με εμετικά, καθαρτικά, εφιδρωτικά, σιελοπαραγωγά και διουρητικά, έμπλαστρα και φλεγμονοπαραγωγά, παροχετευτικά κ.λπ.) με την ψευδαίσθηση πως έτσι μπορεί να εξασθενίσει την αρρώστια και να την εξαφανίσει σαν οντότητα. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως πληθαίνει τα δεινά του αρρώστου, καθώς με παυσίπονα αφαιρεί από τον οργανισμό τις απαραίτητες για τη θεραπεία δυνάμεις και θρεπτικούς χυμούς. Επιτίθεται στο σώμα με μεγάλες, συχνά για μεγάλο διάστημα και συχνά επαναλαμβανόμενες δόσεις ισχυρού φαρμάκου, του οποίου τις μακροχρόνιες και όχι σπάνια φοβερές επιδράσεις δε γνωρίζει και το οποίο, όπως φαίνεται, το κάνει σκόπιμα αγνώριστο με τη σύσμιξη σε μια συνταγή πολλών τέτοιων αγνώστων ουσιών. Και έτσι, λόγω της μακροχρόνιας χρήσης τους, προκαλεί στο άρρωστο σώμα νέες εν μέρει και ακόμα πιο ανεξάλειπτες φαρμακευτικές αρρώστιες. Και όπου μπορεί, για να είναι αρεστή στον άρρωστο2, μεταχειρίζεται φάρμακα, τα οποία με την αντίθεση ναι μεν καταστέλλουν και συγκαλύπτουν τα ενοχλήματα της αρρώστιας αμέσως και για μικρό χρονικό διάστημα (καταπραϋντικά), αφήνουν όμως πίσω ενισχυμένα και χειρότερα τα αίτια των ενοχλημάτων αυτών (την ίδια την αρρώστια). Θεωρεί τις αρρώστιες που βρίσκονται στα εξωτερικά μέρει του σώματος, εσφαλμένα, τοπικές μόνο και εκεί αυθύπαρκτες, και έχει την ψευδαίσθηση ότι τις έχει θεραπεύσει όταν τις παραμερίσει με εξωτερικά φάρμακα, έτσι που η εσωτερική αρρώστια εξαναγκάζεται να εκδηλωθεί τώρα ακόμη χειρότερη, σε ζωτικότερη και πιο επικίνδυνη θέση.

Όταν στη συνέχεια δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει με την αρρώστια, που δεν υποχωρεί ή χειροτερεύει, η παλιά ιατρική μεθοδολογία επιχειρεί, τουλάχιστον στα τυφλά, να τη μεταβάλει με την alternans, όπως την αποκαλεί (εναλλακτικό μέσο), π.χ. με καλομέλα, άχνη υδραργύρου και άλλα ισχυρά φάρμακα που υποσκάπτουν τη ζωή σε μεγάλες δόσεις. Φαίνεται πως κύριο ολέθριο έργο της παλιάς ιατρικής είναι να κάνει την πλειονότητα των παθήσεων, τις χρόνιες παθήσεις, αν όχι θανατηφόρες, τουλάχιστον όμως ανίατες με συνεχή εξασθένηση και ταλαιπωρία του εν πάση περιπτώσει πάσχοντος, εξασθενημένου ήδη από τη μάστιγα της αρρώστιας και με προσθήκη νέων καταστρεπτικών φαρμακευτικών ασθενειών. Και εάν κανείς έχει συνηθίσει αυτή την καταστρεπτική διαδικασία και έχει αναισθητοποιηθεί αρκετά στις προειδοποιήσεις τις συνείδησης, τότε αυτό είναι πολύ εύκολο έργο.

Και παρ’ όλ’ αυτά, για όλες αυτές τις βλαβερές ενέργειες ο κοινός γιατρός της παλαιάς Σχολής προβάλλει τους λόγους του, που όμως βασίζονται μόνο σε προκαταλήψεις των βιβλίων και των δασκάλων και στην αυθεντία αυτού ή εκείνου του φημισμένου γιατρού της παλιάς Σχολής. Ακόμα και οι πιο αντίθετοι και οι πιο παράλογοι τρόποι ενέργειας βρίσκουν εκεί την υπεράσπιση και το κύρος τους, όσο και αν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα έρχονται σε αντίφαση. Μόνο του παλαιού γιατρού, που έπειτα από μακροχρόνιες κακοποιήσεις τελικά πείστηκε βαθιά για τη βλαβερότητα της δήθεν τέχνης του, ο οποίος θεραπεύει ακόμα και τις πιο βαριές αρρώστιες μόνο με σιρόπι φράουλας, ανάμεικτο σε νερό αμνόχορτου (δηλαδή με τίποτα), βλάπτονται και πεθαίνουν οι λιγότερο άρρωστοι. Αυτή την τέχνη του κακού, που επί πολλούς ήδη αιώνες κατέχει σταθερά τα προνόμια και τη δύναμη ν’ αποφασίζει κατά βούληση και αυθαίρετα για τη ζωή και το θάνατο των ασθενών και από τότε βράχυνε (πραγματικά) τη ζωή δέκα φορές περισσότερων ανθρώπων απ’ ό,τι έκαναν οι πιο καταστρεπτικοί πόλεμοι και έκανε πολλά εκατομμύρια ασθενών ασθενέστερους και αθλιότερους απ’ όσο ήταν αρχικά, αυτή την Αλλοπαθητική εξέτασα περισσότερο στην εισαγωγή των προηγούμενων εκδόσεων αυτού του βιβλίου.

Τώρα, θα εκθέσω απλά την ακριβώς αντίθετη, αληθινή θεραπευτική τέχνη, που ανακαλύφθηκε από μένα (τώρα περισσότερο τελειοποιημένη). Μ’ αυτήν (την Ομοιοπαθητική) τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Μπορεί εύκολα να πείσει κάθε σκεπτόμενο ότι οι παθήσεις των ανθρώπων δε βασίζονται σε υλικό ερέθισμα, δηλαδή σε νοσογόνο ύλη, αλλά ότι είναι πνευματοειδείς (δυναμικές) διαταραχές της πνευματοειδούς δύναμης που ζωογονεί το σώμα του ανθρώπου (της ζωτικής αρχής, της ζωτικής δύναμης). Η Ομοιοπαθητική ξέρει ότι θεραπεία μπορεί να επακολουθήσει μόνο με την αντίδραση της ζωτικής δύναμης στο σωστό φάρμακο που λήφθηκε, θεραπεία τόσο περισσότερο βέβαιη και γρήγορη, όσο ισχυρότερη είναι η ζωτική δύναμη του αρρώστου. Γι’ αυτό η Ομοιοπαθητική αποφεύγει ακόμα και την ελάχιστη εξασθένηση, ακόμα κατά το δυνατόν κάθε πρόκληση πόνου, γιατί και ο πόνος ληστεύει τις δυνάμεις και γι’ αυτό χρησιμοποιεί για τη θεραπεία τέτοια μόνο φάρμακα, των οποίων γνωρίζει καλά την πιθανότητα ν’ αλλοιώνουν και να μεταβάλουν δυναμικά την κατάσταση της υγείας. Τότε διαλέγει ένα τέτοιο φάρμακο, του οποίου οι τροποποιητικές στην κατάσταση της υγείας δυνάμεις (φαρμακευτική αρρώστια) είναι ικανές να εξουδετερώσουν την προκείμενη φυσική αρρώστια με ομοιότητα (similia similibus) και το δίνει στον άρρωστο απλό, σε πολύ λεπτές δόσεις (τόσο λεπτές, ώστε μόλις να επαρκούν να εξουδετερώσουν τη φυσική νόσο, χωρίς να προκαλούν πόνο ή εξασθένηση). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η φυσική αρρώστια να εξαλείφεται και ο άρρωστος ήδη κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης να δυναμώνει σχεδόν από μόνος του και να θεραπεύεται χωρίς και στο ελάχιστο να εξασθενήσει, να ταλαιπωρηθεί και να υποφέρει. Ασχολία φαινομενικά μεν εύκολη, όμως πολύ στοχαστική, κουραστική, βαριά, η οποία όμως σε μικρό χρονικό διάστημα και χωρίς ενοχλήσεις αποκαθιστά πλήρως την υγεία των ασθενών και γι’ αυτό γίνεται μια σωτήρια ασχολία, που εμψυχώνει.

Σύμφωνα μ’ αυτά, η Ομοιοπαθητική είναι μια εντελώς απλή θεραπευτική τέχνη, που παραμένει πάντοτε αμετάβλητη στις αρχές και στους τρόπους ενέργειας. Όπως η θεωρία στην οποία βασίζεται, καλά εννοούμενη, φαίνεται πλήρως ολοκληρωμένη και γι’ αυτό το λόγο παρέχει βοήθεια. Πρέπει να ‘ναι αυτονόητη η ίδια καθαρότητα στη θεωρία και στην πράξη και πρέπει να σταματήσει να καυχιέται με το σεβαστό όνομα Ομοιοπαθητική το κάθε οπισθοπαραστράτημα στην καταστρεπτική ρουτίνα της παλαιάς Σχολής (της οποίας η αντίθεση είναι όπως η νύχτα με τη μέρα).»

1) Για τον ίδιο σκοπό ο επιδέξιος Αλλοπαθητικός επινοεί πρώτα απ’ όλα ένα ορισμένο, κατά προτίμηση ελληνικό όνομα για την πάθηση του αρρώστου, για να τον κάνει να πιστέψει ότι γνωρίζει την αρρώστια αυτή από καιρό, σαν έναν παλαιό γνώριμο και συνεπώς είναι ο πλέον ικανός να τη θεραπεύσει.

2) Προηγουμένως θα βρει κανείς ν’ αναφέρονται παραδείγματα, που αποδεικνύουν ότι, αν στα παλαιότερα χρόνια πραγματοποιήθηκαν εδώ και εκεί ασυνήθιστες θεραπείες, αυτό έγινε πάντοτε με φάρμακα που ήταν αντίθετα με την τότε εφαρμοζόμενη θεραπεία, που τυχαία έπεσαν στα χέρια του γιατρού, κατά βάση όμως ήταν ομοιοπαθητικά.

3) Η Ομοιοπαθητική ποτέ δε χύνει σταγόνα αίματος, δεν δίνει εμετικά, καθαρτικά ή εφιδρωτικά, δεν εξαφανίζει εξωτερικές αρρώστιες με εξωτερικά φάρμακα, δεν χορηγεί θερμά ή άγνωστα μεταλλικά λουτρά ή κλύσματα που περιέχουν φάρμακο, δεν χρησιμοποιεί κανθαρίδες ή απορροφητικά ή τριχοειδή ή παροχετευτικά, δεν προκαλεί σιελόρροια, δεν καυτηριάζει μέχρι τα κόκαλα με καυστικά ή πυρακτωμένο σίδερο και παρόμοια, αλλά ο ομοιοπαθητικός γιατρός δίνει με το χέρι του μόνο το απλό φάρμακο, που παρασκεύασε ο ίδιος και που το γνωρίζει και όχι μίγμα. Δεν καταπραΰνει ποτέ πόνους με όπιο κ.λπ.

Παρίσι, τέλος Φεβρουαρίου 1842. Σαμουήλ Χάνεμαν

Το τέλος του Μύθου του Placebo στην Ομοιοπαθητική

Τη μετάφραση επιμελήθηκε η Κατερίνα Κρητικού

Παρεμβατική επιστολή του καθηγητή Βυθούλκα σε άρθρο που δημοσιεύτηκε από το επιστημονικό περιοδικό International Journal of Clinical Practice, το οποίο υποστήριζε ότι η πρακτική της Ομοιοπαθητικής θεραπείας έχει παρενέργειες, αναγνωρίζοντας όμως εμμέσως αυτό που τόσα χρόνια αρνείται η κρατούσα ιατρική, ότι δηλαδή τα ομοιοπαθητικά έχουν πραγματική δράση στο σώμα.

«Προς τον εκδότη του International Journal of Clinical Practice,

Κύριε,

Θα ήθελα να σχολιάσω το άρθρο με τίτλο «Οι αντίθετες επιπτώσεις της Ομοιοπαθητικής, σύμφωνα με μία συστηματική ανασκόπηση μιας σειράς δημοσιευμένων περιστατικών. Συγγραφέας Posadzki και άλλοι».

Η αποτελεσματικότητα της Ομοιοπαθητικής τίθετο πάντα υπό αμφισβήτηση εξαιτίας της ένστασης πάνω στις μεθόδους που εφαρμόζει, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως μη ενεργές και ότι οι θεραπευτικές της ιδιότητες βασίζονται στη μέθοδο placebo. Σε αυτή τη μελέτη όμως, καθίσταται προφανές πως υπάρχει μια δυναμική συσχέτιση της Ομοιοπαθητικής με το ανθρώπινο βιολογικό σύστημα, όπως εξάλλου έχει διατηρηθεί η άποψη αυτή όλα τα χρόνια από τους Ομοιοπαθητικούς (αρχική επιδείνωση σε σοβαρές ασθένειες κ.ά.)

Αυτό το πολύ καλά μελετημένο άρθρο του Posadzki και άλλων, δίνει στοιχεία των αντίθετων επιπτώσεων των ομοιοπαθητικών μεθόδων πάνω στους ανθρώπινους οργανισμούς, αποδεικνύοντας ξεκάθαρα ότι αυτό το γεγονός δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί. Το παραπάνω συμπέρασμα έχει κατά καιρούς κατακριθεί από πολλούς σκεπτικιστές και ομοϊδεάτες τους επιστήμονες, ανάμεσα τους και του καθηγητή Ernst, ο οποίος υπογράφει και τη συγκεκριμένη μελέτη, και ο οποίος για πολλά χρόνια αμφισβητούσε την αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών μεθόδων.

Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί ένα καλό εφαλτήριο για την ανάπτυξη συζητήσεων πάνω στις δύο σχολές, Ομοιοπαθητική και Συμβατική Ιατρική, παρέχοντας ευκαιρία διερεύνησης των δυνατών και αδύνατων σημείων της καθεμίας.

Το άρθρο στην Αγγλική γλώσσα: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/ijcp.12026/pdf

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top