Η οικουμενικότητα της Ελληνικής γλώσσας

Το «Υγείας Όραμα» ασχολείται με όλους τους τομείς της ζωής που αφορούν την έκφραση του πολυπόθητου αγαθού της υγείας. Με δεδομένο ότι οι λέξεις εκφράζουν έννοιες, αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε τους λόγους που απάγγειλε ενώπιον του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ο καθηγητής Ξενοφώντας Ζολώτας. Πρέπει να θυμόμαστε τις έννοιες των λέξεων και να ενθαρρύνουμε την διαφύλαξή τους, διαφορετικά οι λέξεις χάνουν το νόημά τους όπως τείνουμε να χάσουμε και το νόημα της ζωής και της αξιοπρέπειας σήμερα σαν αποτέλεσμα της κακώς εννοούμενης προσαρμογής στην οικονομική κυριαρχία. Γιατί υπάρχει και η καλώς εννοούμενη προσαρμογή, όταν τα χρήματα εξυπηρετούν ουσιαστικές ανάγκες που διευκολύνουν την βιολογική μας επιβίωση προκειμένου να έχουμε μια δίκαιη και αξιοπρεπή, ανθρώπινη ζωή, χωρίς να εξαιρείται κανένας συνάνθρωπος μας.

Στόχος του δημοσιεύματος που ακολουθεί δεν είναι να μας κάνει να αισθανθούμε υπερήφανοι σαν Έλληνες, -αυτό μόνο σαν σύμπτωση μπορούμε να το εκλάβουμε- αλλά να προβληματιστούμε ορθά για την οικουμενικότητα τις Ελληνικής γλώσσας, τις βαθύτερες έννοιες που εκφράζουν οι λέξεις και την ουσία που περιέχουν. Σαν Έλληνες έχουμε τη τύχει να χρησιμοποιούμε ακόμα πολλές απο αυτές στην πρωτογενή τους μορφή, ας το κάνουμε με περισσότερη συνείδηση. Η έπαρση που μας καταβάλλει για το Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, δεν είναι στοιχείο που δηλώνει κατ΄ανάγκη και το συντονισμό μας με αυτά που έχουν λεχθεί άλλοτε και υπερηφανευόμαστε. Ας θυμηθούμε το τέλος ορισμένων από τους φωτισμένους προγόνους μας, που φροντίσαμε να απαλλαγούμε από την παρουσία τους για να καταλήξουμε στο σημείο που βρισκόμαστε. Ο Πυθαγόρας πέθανε το 500 π.Χ. σε ηλικία 80 ετών στην εξορία, ο Μιλτιάδης το 489 π.Χ. 65 ετών στη φυλακή, ο Αριστείδης το 468 π.Χ. 72 ετών στην εξορία, ο Θεμιστοκλής το 461 π.Χ. 66 ετών στην εξορία, ο Αισχύλος το 465 π.Χ. 69 ετών στην εξορία, ο Περικλής το 429 π.Χ. 66 ετών παραιτήθηκε λόγω κατηγοριών, ο Φειδίας το 429 π.Χ. 66 ετών στη φυλακή, ο Αναξαγόρας το 428 π.Χ. 72 ετών στην εξορία, ο Ηρόδοτος το 426 π.Χ. 59 ετών στην εξορία, ο Ικτίνος το 420 π.Χ. στην εξορία, ο Σοφοκλής το 406 π.Χ. 90 ετών στην εξορία, ο Ευριπίδης το 406 π.Χ. 74 ετών στην εξορία, ο Αλκιβιάδης το 404 π.Χ. 48 ετών στην εξορία, ο Σωκράτης το 399 π.Χ. 71 ετών εκτελέστηκε δια δηλητηριασμού με κώνειο, ο Θουκυδίδης το 396 π.Χ. 64 ετών στην εξορία, ο Αριστοφάνης το 385 π.Χ. 61 ετών στην εξορία, ο Πλάτων το 374 π.Χ. 80 ετών στην εξορία, ο Ισοκράτης το 388 π.Χ. 99 ετών στην εξορία, ο Δημοσθένης το 322 π.χ. 62 ετών εκτέλεση με δηλητηρίαση. Υπάρχουν και νεότερα παραδείγματα, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Καποδίστριας και πολλοί άλλοι Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν παράδειγμα μόνο σε λεκτικό και εθνικιστικό, δυστυχώς, επίπεδο. Αν ενοχλεί το γεγονός αυτών των τοποθετήσεων, σας προτρέπω στην αντικειμενική έρευνα της δράσης μας και των αποτελεσμάτων της, π.χ. αν δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που τους εξεδίωξαν, τότε πώς καταντήσαμε έτσι; Με ποιό πνεύμα άραγε διεκδικούμε τα μάρμαρα του Παρθενώνα, το όνομα Μακεδονία κ.α., διεκδικήσεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποδυναμώνουν την πραγματική ουσία των εννοιών –εφόσον δεν υποστηρίζονται έμπρακτα- των περασμένων μεγαλείων και θυσιάζονται στο βωμό ενός υποτιθέμενου πατριωτισμού, του εγωισμού και της έπαρσης; Με αυτόν τον τρόπο παγιδεύουμε τους εαυτούς μας και απομακρυνόμαστε απο τη δυνατότητα αποκατάστασης και επαναπροσδιορισμού των προθέσεών μας. Απομακρυνόμαστε από την ουσία, αποξενωνόμαστε από την ύπαρξη. Ας γίνουμε πιο προσεκτικοί, γιατί εγκυμονεί ένας αόριστος κίνδυνος σχίσματος της λογικής, λόγω της βαθμιαίας μας προσαρμογής.

Δεν χρειαζόμαστε θάρρος – και τσαμπουκάδες όπως είδαμε και ακούσαμε πρόσφατα στην παρέλαση της 25 Μαρτίου- για να υπερασπιστούμε αυτό που μας ανήκει αλλάγνώση, συλλογισμό και υπευθυνότητα.

(Σ. τ. Ε.)

 

Ο περίφημος λόγος του

καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα

Έκπληξη προκάλεσε ο Ξενοφών Ζολώτας, ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας, από τον απροσδόκητο λόγο του στις 26 Σεπτεμβρίου 1957, ενώπιον του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε μία από τις πιο ουσιαστικές του ενέργειες για την προβολή της ελληνικής γλώσσας. Ο εκλιπών μίλησε ελληνικά και τον κατάλαβαν όλοι, γιατί χρησιμοποίησε ατόφια την αγγλική γλώσσα! Επακολούθησε ανυπόκριτος ενθουσιασμός και χειροκροτήματα από τους όρθιους συνέδρους! Την επομένη είχαν πρωτοσέλιδο το λόγο του οι “New York Times” και η “Washington Post”, περνώντας σε όλο τον κόσμο το μήνυμα, ότι η ελληνική γλώσσα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να λειτουργήσει σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Μάλιστα, τόση ήταν η εντύπωση που προκάλεσε η πρώτη αυτή ομιλία στα αγγλικά, ώστε ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Τράπεζας, Γιουτζίν Μπλάκ, τον παρακάλεσε και σε επόμενη ετήσια συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας να μιλήσει πάλι αγγλικά, αλλά με ελληνικές λέξεις, κάτι, που επανέλαβε το 1959. Μάλιστα, δεν παρέλειψε να αναφέρει, ότι οι πατέρες της αμερικανικής ανεξαρτησίας, ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο ‘Ανταμς και άλλοι, όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1787, είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η ελληνική, προς τιμήν της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Μία ψήφος , όμως ήταν αρκετή για να προκριθεί η αγγλική.

 

Ο λόγος του 1957

Kyrie, eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized.

Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is characteristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia.

 

Η εισαγωγή αποτελεί απόσπασμα από το άρθρο τις

Δέσποινας Χριστοπούλου www.news.pathfinder.gr

Στη συνέχεια ακολουθεί ο λόγος που ελέχθη στο οικονομικό συνέδριο που διεξήχθη στις 2 Οκτωβρίου1959.

 

Kyrie, It is Zeus anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it though their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticity, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorphobia, which is endemic among academic economists.

Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.

Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies pan ethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic.

The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their Gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies.

Πηγή:www.angelfire.com