You Are Here: Home » Αρθρα » Ζεν Σιάτσου

Ζεν Σιάτσου

Οι καταβολές της σχολής του Ζεν που κυριολεκτικά σημαίνει “δια – λογισμός” συνδέονται με την Κίνα και το βουδιστή μοναχό Bodhidharma που γεννήθηκε το 440 μ.Χ. στη νότια Ινδία από Βραχμάνους γονείς και το 475 μ.Χ. εγκαταστάθηκε στην Κίνα.

Λέγεται ότι ο Bodhidharma αποσύρθηκε για 9 χρόνια στο μοναστήρι Σόριν στην Κίνα και ότι όλο αυτό το διάστημα παρέμενε ακίνητος στο κελί του ατενίζοντας τον τοίχο απέναντι του.

Οι βασικοί παράμετροι της σχολής του Ζεν είναι η επικέντρωση στον εσωτερικό σιωπηλό διαλογισμό μέσω του οποίου γίνεται εφικτός ο φωτισμός και η κάθαρση της ψυχής. Τα τυπικά των ιερών κειμένων καθώς και οι τελετουργικοί κανόνες στην εν λόγω σχολή αντιμετωπίζονται με αδιαφορία. Προοδευτικά στους κόλπους του Ζεν παρουσιάστηκαν αποκλίσεις ώστε τον δέκατο αιώνα να έχουν διαμορφωθεί 5 διαφορετικοί κλάδοι από τους οποίους σημαντικότεροι ήταν το Λιν –τσι, – με την κύρια ιδέα επικεντρωμένη στον αιφνίδιο φωτισμό της ψυχής -, και το Τσάο’- Τουνγκ, κατά το οποίο η επίτευξη του ιδίου στόχου επιτυγχάνεται μέσα από το μακροχρόνιο διαλογισμό. Κατά τον 12ο – 13ο αι. η σχολή του Ζεν μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία – όπου επιβιώνει μέχρι σήμερα – η διδασκαλία Λιν –τσι από τον μοναχό είναι, για να μεταλαμπαδευτεί στην συνέχεια από το μοναχό Ντόγκεν η διδασκαλία Τσάο’-τουνγκ. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αι. το Ζεν επεκτάθηκε και στις χώρες του δυτικού κόσμου. 1

 

Η ιστορία του Σιάτσου (πίεση με τα δάκτυλα) έχει τις ρίζες της στην Ιαπωνική χειροπρακτική μέθοδο ΑΝΜΑ που εφαρμοζόταν από τον 10ο μ.Χ. αι. μέχρι και τα τέλη του 18ου μ.Χ. αι.

Το Ζεν Σιάτσου έγινε γνωστό στην δύση τη δεκαετία του 1960 από τον Ιάπωνα Shizuto Masunaga. Είναι αυτός που προήγαγε το Σιάτσου σε ένα σύστημα δυναμικού διαλογισμού που καθιστά τον πρακτικό ένα εργαλείο συντονισμού και χειρισμού του δυναμικού του δέκτη και αντίστροφα. Οι χειρισμοί του θεραπευτή είναι ανάλογοι με την κατάσταση του δεχόμενου, την οποία πρέπει να αντιληφθεί σε όλο της το εύρος από την οπτική επαφή (σωματότυπο), την ένταση των κινήσεων (ζωντάνια ή υποτονικότητα) των εκφράσεων γενικότερα και από το συνολικό ιστορικό (προβλήματα υγείας, κληρονομικές προδιαθέσεις, κλιματολογικές συνθήκες, εργασιακό περιβάλλον, καταχρήσεις, διατροφή κ.α.). Ο πρακτικός του Ζεν Σιάτσου – εκτός από το συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία -, οφείλει στην πορεία να απαλλαγεί από τις σκέψεις (που αφορούν νοητικές διεργασίες) και να αφεθεί να οδηγηθεί αισθητηριακά από την ενεργειακή κατάσταση του θεραπευόμενου. Η εμπειρία της εφαρμογής βελτιώνεται από την συνεχή άσκηση της μεθόδου η οποία συντηρείται από την επιθυμία αυτοβελτίωσης του πρακτικού.

Τα αποτελέσματα της προσωπικής του αναζήτησης, εκλεπτύνουν την ευαισθησία που καθορίζει τους πλέον κατάλληλους χειρισμούς προς τον δέκτη τόσο συνολικά όσο και ειδικά προς το κάθε μέλος και κάθε σημείο του σώματος. Οι ιδιαιτερότητες που συναντά καθημερινά στην κλινική πρακτική γίνονται αρωγός της προσωπικής του ανάπτυξης.

Η ευκαιρία που δίνεται στον πρακτικό μπορεί να είναι επωφελής όταν είναι σε θέση να προσεγγίσει τον ασθενή του με την ίδια ανάγκη και διάθεση που θα προσέγγιζε το γιατρό του.

Ο χειρισμός του σώματος του ίδιου του θεραπευτή (στάση, θέση, τρόπος χειρισμού των εργαλείων –δάκτυλα, χέρια, πήχεις, αγκώνες, γόνατα και πέλματα – και τεχνικών) όταν εφαρμόζεται με τον κατάλληλο τρόπο αναιρεί την προσπάθεια άσκησης των πιέσεων με μυϊκή δύναμη και ενθαρρύνει την παθητική παρέμβαση εκμεταλλευόμενος την βαρύτητα ανάλογα με τις ανάγκες (τόνωση – διασπορά – καθησυχασμό).

Λέγεται οτι η καλλιέργεια στο Ζεν Σιάτσου τελειώνει μαζί με τη ζωή αυτού που το εφαρμόζει. Η προσέγγιση του δέκτη είναι μια μοναδική ευκαιρία χωρίς προηγούμενο ή επόμενο στάδιο και η κάθε εφαρμογή ξεκινάει και τελειώνει τη στιγμή που ορίζεται.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Οι ρίζες του θεωρητικού υπόβαθρου της Κινέζικης ιατρικής χάνονται στο μακρινό παρελθόν και λέγεται ότι εφαρμοζόταν χιλιάδες χρόνια πριν απο την προσπάθεια της συγγραφικής του αποτύπωσης, που ξεκίνησε το 1.000 π.Χ. από τον Κίτρινο αυτοκράτορα Hoang – Ti.

Η δομή της αρχαίας Κινέζικης προσέγγισης της φύσης της ζωής και η εναρμόνιση της με τους νόμους που τη διέπουν βασίζεται σε 3 βασικές αρχές. Η πρώτη σχετίζεται με την αρχή της ζωής -αιτίου- και ονομάζεται ΤΑΟ. Ο Ταοϊσμός συνιστά μια απο τις αρχαιότερες βασικές σχολές φιλοσοφίας της αρχαίας Κίνας της οποίας εισηγητής ήταν ο Λάο Τσέ τον 6ο π.Χ αι. Το ΤΑΟ θεωρείται η αρχή της τάξης που διέπει τον κόσμο στο σύνολό του και συμβολίζεται με τον κύκλο. Οτιδήποτε υπάρχει είναι μέρος του ΤΑΟ χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για μια οντότητα σκεπτόμενη, αλλά μια ενεργειακή ροπή με το περιεχόμενό της.

 

Μεγάλος φιλόσοφος του Ταοϊσμού υπήρξε ο Λάο Τσέ ο οποίος άφησε ένα ανεκτίμητο ποιητικό κειμήλιο που αποτελεί οδό πρόσβασης και κατανόησης του ΤΑΟ στους παλμούς της ύπαρξης που μας περιβάλει. Για το κειμήλιο αυτό αναφέρεται ότι κατά την απομάκρυνσή του από τα εγκόσμια και την απόσυρσή σου στην έρημο πείστηκε από ένα φρουρό να αφήσει ένα δείγμα που θα μπορούσε να αποκαλύψει στον στοχαστή την αναγνώριση της εμπειρίας του ΤΑΟ. Αντίστοιχα και οι Έλληνες Προσωκρατικοί σοφοί όπως και ο ίδιος ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος κ.α. δεν άφηναν στοιχεία της γνώσης τους. Ο Πλάτωνας (παρόλο το πλούσιο συγγραφικό του έργο) αναφέρει οτι είναι επικίνδυνο να δίνεις σε κάποιον γνώση την οποία δεν είναι σε θέση να χειριστεί με τον ανάλογο τρόπο.

 

Αυτό που μπορούμε να ονομάζουμε ΤΑΟ

δεν ειναι το αιώνιο ΤΑΟ.

Όποιο όνομα κι αν του δώσουμε,

δεν θα του ταίριαζε απόλυτα.

Όνομα δεν έχει η προέλευση του ουρανού και της γης.

Όνομα έχει των μύριων πραγμάτων η μάνα.

Ελευθερωμένοι από κάθε επιθυμία,

αντικρίζουμε το μυστήριο.

Όσο επιθυμούμε, αντικρίζουμε τα φαινόμενα…2

 

Η δεύτερη αρχή είναι το περιεχόμενο του ΤΑΟ, ονομάζεται ΚΙ ή CHI και αφορά την ενέργεια.

Το ΚΙ ή CHI στα Κινέζικα σημαίνει ενέργεια, πιο συγκεκριμένα αφορά τόσο την υλική όσο και την ενεργειακή της διάσταση. Η ανθρώπινη αντίληψη περί ύλης αφορά το ορατό και αντιληπτό από τον όγκο (μάζα), και το αόρατο αλλά υπαρκτό όπως π.χ. τα ραδιοκύματα, ο ηλεκτρισμός, τα συναισθήματα, η πρόθεση κ.α. σαν ενέργεια. Οτιδήποτε στο σύμπαν διαθέτει ΚΙ. Αυτό που φαινομενικά δεν εμπεριέχει ζωή με την έννοια της κίνησης αλλά αποτελείται από ύλη διαφοροποιείται από την ποιότητα και ποσότητα του ΚΙ που διαθέτει.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ΚΙ ειναι η δύναμη που ενώνει, συνθέτει και δίνει ζωή.

 

Γιν – Γιαγκ

Σχηματική αναπαράσταση του Γίν (μαύρο) και Γιαγκ (λευκό). Οι αντίθετου χρωματισμού κουκκίδες δηλώνουν ότι η κάθε ποιότητα εμπεριέχει και εντός της την αντίθετή της στο διηνεκές.

Η Τρίτη αρχή είναι το Γιν – Γιαγκ, οι δύο αντίθετοι πόλοι που ανταγωνίζονται δημιουργώντας την κίνηση της ενέργειας (ΚΙ) η οποία προσφέρει τη δυνατότητα της ταξινόμησης των φαινομένων και αντικειμένων π.χ. η ζέστη ανταγωνίζεται με το κρύο, το φως με το σκοτάδι, το καλό με το κακό, το αρσενικό με το θηλυκό, το πάνω με το κάτω, η υγεία με την ασθένεια κ.ο.κ.

Ο Ηράκλειτος υποστήριζε ότι η φύση επιθυμεί τα αντίθετα, απο αυτά δημιουργεί την αρμονία της και όχι από τα όμοια.

Όπως ακριβώς ένωσε το αρσενικό με το θηλυκό και όχι το καθένα τους με το ομόφυλό του.

Δημιούργησε δηλαδή την πρώτη αρμονική τάξη με τα αντίθετα, και όχι με τα όμοια.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στην ερώτηση του τι θεραπεύει το οποιοδήποτε ολιστικό3 σύστημα (εναλλακτική θεραπευτική) την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στο πώς – ο καθένας από εμάς – έφτασε στο σημείο, ώστε οι πιέσεις που άσκησε στην ύπαρξή του είχαν τέτοια απήχηση, ώστε το σύνολο του οργανισμού προκειμένου να διατηρήσει τις ισορροπίες, άρχισε να απορροφά ενέργεια από τα λιγότερο σημαντικά του μέρη προστατεύοντας τα πιο ευαίσθητα και ουσιώδη σαν αποτέλεσμα της βιολογικής – φυσικής του επιλογής. Ο νευροβιολόγος Gerald Huther αναφέρετε στην στάση ζωής που επέλεξε ο δυτικός άνθρωπος και στα επακόλουθά της “με σημείο αναφοράς τον εγωισμό μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη, όπου ο καθένας σκέφτεται πια μόνο τον εαυτό του, όπου η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται μόνο από υπολογισμούς κόστους – οφέλους κι όπου πλέον αποδίδεται παντοδυναμία στα γονίδια, αποτελεί το κατάλληλο έδαφος για την καλλιέργεια τέτοιου είδους (επιστημολατρικών) λυτρωτικών θεωριών. Οι ερευνητές θα πρέπει να είναι άγιοι για να αντισταθούν σ’ αυτόν τον πειρασμό και να εξηγήσουν ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι και όχι τα γονίδιά τους φέρουν την ευθύνη για τις ηθικές νόρμες βάση των οποίων διαμορφώνουν τη ζωή τους τώρα αλλά και στη συνέχεια.4

Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι που πορεύεται προς την ασθένεια και όχι το αντίθετο. Η πορεία που ακολουθούμε σχετίζεται άμεσα με το αίσθημα που μας διακατέχει, τις προθέσεις που μας ωθούν και τα κίνητρα που μας οδηγούν. Τα αποτελέσματα της λάθος κατεύθυνσης εκλαμβάνονται σαν δυσαρέσκεια ή διακατέχονται από την απουσία γενικότερα της ευχαρίστησης. Τα επακόλουθα που εκφράζονται, παράγουν και τη σωματική ασθένεια στο μέτρο της εξατομικευμένης ευαισθησίας και της κληρονομικότητας του καθενός.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της σημερινής πραγματικότητας της υγείας και την απειλή της ανερχόμενης κατάθλιψης, βλέπουμε αρχαίες θεραπευτικές διαδικασίες και πρακτικές μεθόδους να ξαναεμφανίζονται στο προσκήνιο. Τα συστήματα αυτά ανέκαθεν καθιστούσαν τον ασθενή υπεύθυνο και υπόλογο απέναντι στη δική του ύπαρξη, αντίθετα, η καθιερωμένη ιατρική τεμαχίζει τον άνθρωπο σε συστήματα, όργανα, ιστούς και κύτταρααδιαφορώντας για τις ιδιαιτερότητες του εκάστοτε ασθενή στο σύνολό του.

Η βαθιά χαλάρωση που πέφτει εκείνος που δέχεται στο σώμα του το Ζεν Σιάτσου, τον απορροφά από το στρεσογόνο περιβάλλον που παράγει και την παθολογία του. Μέσα από την συγκεκριμένη θεραπευτική διαδικασία, μπορούμε να πούμε ότι ο δέκτης του Σιάτσου αναβιώνει το αίτιο της διαταραχής που τον παρέσυρε με συστηματικό τρόπο σε σημείο να αποσυντονιστεί ώστε να απειλείται η πνευματική, η συναισθηματική και η σωματική του υγεία. Οι πιθανότητες αποκατάστασης καθορίζονται από το σημείο που ο ασθενής βρίσκεται παθολογικά την συγκεκριμένη στιγμή, την ταχύτητα ανάπτυξης της παθολογίας του και τον μέχρι τώρα τρόπο αντιμετώπισής της ασθένειας.

 

1. “Λεξικό φιλοσοφίας” του Θεοδόση Πελεγρίνη

2. Τα ποιητικά αποσπάσματα είναι από το ΤΑΟ ΤΕ ΚΙNG Μετάφραση Κουρόπουλος Εκδ. Κέδρος

3. Αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο σαν τρισυπόστατη οντότητα (σώμα, ψυχή, πνεύμα) και εστιάζουν στο αίτιο που παράγει την ασθένεια και όχι στο αποτέλεσμα (σύμπτωμα).

4. Gerald Huther “Η εξέλιξη της αγάπης” εκδ. Πολύτροπον

 

Χρήστος Κόντης site:www.kethe.gr e-mail: olistic@otenet.gr

Print Friendly

About The Author

Number of Entries : 146

Leave a Comment

COPYRIGHT 2013 © | YGEIASORAMA.GR | ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ GOCREATIONS.GR

Scroll to top