ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΕΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΕΣ

Το πρώτο μέρος του παρόντος άρθρου αντλήθηκε από το βιβλίο «Αλλοπαρμένες Μεγαλοφυΐες»* του  Federico Di Trocchio ο οποίος διδάσκει ιστορία της επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε. Στο δεύτερο μέρος δημοσιεύουμε αποσπάσματα από άρθρο του περιοδικού NEXUS. Στόχος είναι να γνωρίσει ο αναγνώστης την μάχη που δίδεται στην επιστημονική εξέλιξη αλλά και την άρνηση των κρατούντων για μια αξιοπρεπή ζωή, η οποία να είναι σε θέση να εγγυηθεί την ασφαλή ανέλιξη του ανθρώπου στην οντότητα εκείνη που οι πρόγονοι των ελλήνων απέδωσαν με τη φράση «Άνω Θρήσκο» (αυτός που κοιτάζει προς ψηλά).

Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είπε πρώτος το: «κι όμως γυρίζει»

O πρώτος «Κοπερνικανός» δεν ήταν ούτε ο Γαλιλαίος που συμμεριζόταν της απόψεις του Κοπέρνικου ούτε ο ίδιος ο Κοπέρνικος. Ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος που έζησε μεταξύ 310 και 250 π.Χ. Από ποικίλες μαρτυρίες συμπεραίνουμε ότι ο Αρίσταρχος εισηγήθηκε την ηλιοκεντρική υπόθεση. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο Ήλιος είναι μια ακίνητη σφαίρα τοποθετημένη σε μια απέραντη απόσταση από τον ουρανό των απλανών αστέρων και γύρω του περιφέρονται οι πλανήτες, συμπεριλαμβανομένης της Γης με το δορυφόρο της την σελήνη. Ο Αρίσταρχος συμπεραίνει, επιπλέον, πως η Γη παίρνει ζωή από μια ημερήσια περιστροφική κίνηση γύρω από τον άξονά της και oτι αυτός ο άξονας θεωρείται κεκλιμένος σε σχέση με το επίπεδο της τροχιάς περιφοράς γύρω από τον ήλιο (ελλειπτική). Στην κλίση αυτή απέδωσε τον κύκλο των εποχών. Οι ιστορικοί της αστρονομίας υποστηρίζουν ομόφωνα πως ο Αρίσταρχος εντόπισε και περιέγραψε πλήρως την oυσία του ηλιοκεντρικού συστήματος. Ωστόσο, η ιδέα εκείνη την εποχή δεν έγινε επιστημονικά δεκτή  και επί δύο χιλιάδες χρόνια περίπου δεν την υποστήριξε ξανά κανείς, εκτός από το Σέλευκο, έναν άγνωστο Χαλδαίο αστρονόμο. …

«Άπιστος Θωμάς» …η Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού.

Το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ επιστημονικής έρευνας και κοινής λογικής δεν επιλύθηκε οριστικά με την επιβολή τον ιδεών του Κοπέρνικου και τη μεταθανάτια νίκη του Γαλιλαίου… Χρειάστηκε  σκληρός αγώνας για να δεχθεί η επιστημονική κοινότητα την ιδέα πως οι μετεωρίτες είναι αντικείμενα που πέφτουν από το διάστημα. Στις 26 Απριλίου του 1803 ένα σμήνος μετεωριτών είχε πέσει στο Λ’ Εγκλέ της Γαλλίας. Το φαινόμενο μελετήθηκε από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού και οι μελετητές θεώρησαν αδύνατον να πέφτουν στη γη αντικείμενα διαστημικής προέλευσης -αν και σε πολλές περιπτώσεις είχαν πέσει πέτρες από τον ουρανό μπροστά στα μάτια πολυάριθμων μαρτύρων, όπως συνέβη στις 7 Νοεμβρίου 1492 στο Ενσισχάιμ της Αλσατίας, παρουσία του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού και όλης της αυλής του. Ακόμη, η βροχή μετεωριτών που παρατηρήθηκε στη νοτιοδυτική Γαλλία στις 24 Ιουλίου 1790, χαρακτηρίστηκε από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού ως φαινόμενο «φυσικώς αδύνατον».

Επιστημονικές παρωπίδες
Στη βιολογία ακόμα και νομπελίστες υπήρξαν θύματα βάναυσης αντιμετώπισης. Η Μπάρμπαρα ΜακΚλίντοκ, γεννημένη το 1902, πήρε το Νόμπελ το 1983 για την ανακάλυψη της γενετικής μάζας, τα λεγόμενα «γονίδια άλτες» του αραβοσίτου. Όμως, όταν τα ανακοίνωσε σαράντα χρόνια πριν, αντιμετώπισε την ειρωνεία και το σκεπτικισμό της επιστημονικής κοινότητας, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο περιθώριο.

Την ίδια συμπεριφορά επιφύλασσαν και στον Φράνσις Πέιτον Ρους, που πήρε το βραβείο Νόμπελ το 1966 για τις μελέτες του πάνω στο λοιμώδες σάρκωμα στα κοτόπουλα και εμπνευστής ενός ρεύματος ερευνών για τις σχέσεις μεταξύ ιών και όγκων, το οποίο αντιμετωπίστηκε στην εποχή του με πολύ σκεπτικισμό. Το 1913, αναλύοντας ακύτταρα στρώματα σαρκώματος σε κοτόπουλα ο Ρους ανακάλυψε την ύπαρξη ογκογόνων ιών. Χρειάστηκαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια για ν’ αρχίσει η ιδέα να εξετάζεται από την επιστημονική κοινότητα, ενώ σε όλο αυτό το διάστημα κυκλοφορούσε στους επιστημονικούς κύκλους ένα ανελέητο σχόλιο, ότι «ο Ρούς έπρεπε να έχει τρύπα στον ηθμό ή τρύπα στον εγκέφαλο». Το 1966, όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ, ήταν πια 87 ετών.

Επανειλημμένα αρνήθηκαν να χρηματοδοτήσουν τις έρευνες του δύο φορές νομπελίστα Λίνους Πάουλινγκ για την αντικαρκινογόνα δράση της βιταμίνης C. Ανάλογη συμπεριφορά αντιμετώπισαν και άλλοι νομπελίστες, όπως η Ρόζαλιν Γιάλοου, που το θεμελιώδες άρθρο της για τη ραδιοανοσολογία απορρίφθηκε από δύο έγκυρα περιοδικά. Το ένα, μάλιστα, δικαιολογήθηκε προβάλλοντας το ειρωνικό επιχείρημα, που χρησιμοποίησε ένας από τους κριτές: «Τα όντως ευφάνταστα και δημιουργικά άτομα δεν μπορούν να κριθούν από τους ομοίους τους».

Στη φυσική εκτός από τους πολυάριθμους διαφωνούντες που επικρίνουν ως αβάσιμη την κβαντομηχανική -μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο Ιταλός Φράνκο Σελέρι του Πανεπιστημίου του Μπάρι- μπορούμε να αναφέρουμε μια άκρως επιτυχημένη επιχείρηση περιθωριοποίησης «αιρετικού». Πρόκειται για τον αμερικανό φυσικό Τζορτζ Τσβάιχ, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 εισηγήθηκε, μαζί με τον Μάρεϊ Τζέλμαν, το μοντέλο των Κουάρκ. Τα περισσότερα μέλη του διδακτικού προσωπικού ενός αμερικανικού πανεπιστημίου που ετοιμαζόταν να προσλάβει τον Τσβάιχ ως καθηγητή, θεώρησαν το μοντέλο ως έργο αναρμόδιων ερασιτεχνών. Καθώς ήταν φυσικό, η πρόταση του πανεπιστημίου προς τον Τσβάιχ αποσύρθηκε αμέσως και ο φυσικός παροπλίστηκε, ώστε, το 1969 όταν ο Τζέλμαν πήρε το βραβείο Νόμπελ, κανείς δεν θυμόταν πια τον Τσβάιχ…

 «Να θεραπεύεσαι και να νοιώθεις χειρότερα»

Η σύγχρονη ιατρική υπέστη μία από τις μεγαλύτερες και πιο δεινές ήττες της στη μάχη κατά του καρκίνου –μια αποτυχία πολύ πιο εμφατική και δυσάρεστη από τη στιγμή που, στην προκειμένη περίπτωση, ο πόλεμος είχε κηρυχθεί επισήμως από την ισχυρότερη χώρα του κόσμου.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1971, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον σήμανε με ειδικό νόμο (National Cancer Act) τη γενική κινητοποίηση γιατρών και βιολόγων εναντίων της επάρατης νόσου. Αλλά, παρά τις τεράστιες επενδύσεις, ο πόλεμος κατέληξε σε ταπεινωτική ήττα. Όχι μόνο τα πέντε χρόνια που προβλέπονταν, αλλά και τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα* δε στάθηκαν ικανά να κατατροπώσουν τον καρκίνο. Ανάλογα ντροπιαστική ήττα διαγράφεται για τη λεγόμενη «δεκαετία του εγκεφάλου» καθώς και στο πεδίο των μολυσματικών νόσων, εκεί όπου η ιατρική σημείωνε κατά το παρελθόν περισσότερες επιτυχίες. Τα πρώτα κρούσματα του ADS αναγράφηκαν το 1979 από τον Τζόελ Βάισμαν και τον Μάικλ Κότλιμπ. Σήμερα, δεν έχει βρεθεί ακόμα μια αξιόπιστη θεραπεία, παρά την υπεραισιόδοξη η πρόβλεψη του Σ. Έβερετ Κοοπ, αμερικανού χειρουργού, ο οποίος το 1988 δήλωνε ότι το εμβόλιο της νόσου θα είναι έτοιμο προς τα τέλη του αιώνα.

Βεβαίως, υπάρχουν ασθένειες που περιμένουν τη θεραπεία τους πολύ περισσότερο. Ο Αλόϊς Αλτσχάιμερ περιέγραψε το πρώτο κρούσμα της φερώνυμης νόσου πριν από ενενήντα χρόνια, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί ακόμα θεραπεία. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε όχι μόνο για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, για τη μυϊκή δυστροφία ή για τη λευχαιμία, αλλά και για τη στεφανιαία νόσο, την αρθρίτιδα, το διαβήτη και την ημικρανία. Σε όλες αυτές της περιπτώσεις η ιατρική κρύβει την ουσιαστική ανικανότητά της, υπερτονίζοντας τη σημασία των διαγνωστικών τεχνικών, της πρόληψης και των σποραδικών θεραπευτικών επιτυχιών, που οφείλονται περισσότερο σε έναν τυφλό φαρμακευτικό πειραματισμό, βασισμένο στην τύχη μάλλον παρά σε μια πραγματική κατανόηση των μηχανισμών που αφορούν την εμφάνιση της ασθένειας και τη δράση του φαρμάκου.

Μετά από αξιόλογες επιτυχίες, στα τέλη του 19^ου και τις αρχές του 20^ου αιώνα, στην αντιμετώπιση ασθενειών όπως η ελονοσία, η σύφιλη, η φυματίωση και η χολέρα, η ιατρική μοιάζει να έχει φτάσει σε ένα αδιέξοδο που χαρακτηρίζεται από τεχνικές τελειοποίησης και προόδους, οι οποίες όμως δεν έχουν επιφέρει καμιά πραγματική βελτίωση σε θεραπευτικό επίπεδο. Μερικά χρόνια πριν, το αμερικανικό περιοδικό Dedalus αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στο πρόβλημα αυτό, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το παράδοξο της σύγχρονης ιατρικής. Το κυκλοφόρησε με τον εύγλωττο τίτλο «Doing better and feeling worse», δηλαδή «Να θεραπεύεσαι και να νοιώθεις χειρότερα».

Κάποιοι, μάλιστα, όπως ο αιρετικός Ιβάν Ίλιτς ή ο Γάλλος βιολόγος Ρενέ Ντουμπός, φτάνουν στο σημείο να υποστηρίξουν πως η ιατρική παίζει δευτερεύοντα ρόλο στην εξέλιξη του περιβάλλοντος και πως οι παλαιότερες επιτυχίες της πρέπει να αποδοθούν όχι τόσο στην επέμβαση των γιατρών, αλλά στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διατροφής και στα κοινωνικοπολιτικά μέτρα που αφορούν την υγιεινή.

Σήμερα, λοιπόν, η ιατρική θα έπρεπε ν’ αναρωτηθεί επειγόντως ποια είναι τα αίτια που εμποδίζουν την πρόοδό της. Ωστόσο, κανείς δε φαίνεται διατεθειμένος να μπει σ’ αυτόν τον κόπο.

*εκδ. Π.Τραυλός

Ο αιρετικός Χάρολντ Χίλμαν
Όλοι προτιμούν να υμνούν τις επιτυχίες της ιατρικής, και αν κάποιος δοκιμάσει να κάνει το αντίθετο ή, ενδεχομένως, προτείνει μια εξήγηση, περιθωριοποιείται ως ενοχλητικά ανίδεος. Αυτό ακριβώς συνέβη στον δόκτορα Χάρολντ Χίλμαν, διακεκριμένο βιοχημικό του Πανεπιστημίου του Σάρεϊ, ενός Μικρού Πανεπιστημίου λίγο έξω από το Λονδίνο. Ήταν η πρώτη από τις τεκμηριωμένες περιπτώσεις επιστημονικής έρευνας που παρουσίασε η εκπομπή «Noonewilltakeseriously» (κανείς δεν θα το πάρει στα σοβαρά), παραγωγής Horizon που μεταδόθηκε από το BBC το 1981.Εδώ και πολλές δεκαετίες, ο Χίλμαν υποστηρίζει πως η ευθύνη για …τις ευθύνες της ιατρικής τα τελευταία πενήντα χρόνια πρέπει να επιρριφθεί στους βιολόγους μάλλον παρά στους γιατρούς. «Οι βιολόγοι δεν μελετούν το κύτταρο, αλλά τη νεκρική προσωπίδα του κυττάρου». Ο Χίλμαν διατύπωσε αυτό που θα μπορούσε να οριστεί ως το βιολογικό αντίστοιχο της αρχής του Χάιζενμπεργκ: ο βιολογικός πειραματισμός μεταλλάσει και εκφυλίζει το κύτταρο παραποιώντας την αλήθεια. Οι αποτυχίες της ιατρικής οφείλονται ακριβώς στο γεγονός ότι πάνω από σαράντα χρόνια, οι ερευνητές μελετούν μηχανισμούς και  διαδικασίες που έχουν μια πολύ έμμεση και απόμακρη σχέση με τους πραγματικούς.

Ο Χίλμαν δεν μπορεί να θεωρηθεί μη αρμόδιος αιρετικός, είναι μελετητής με περγαμηνές: απόφοιτος της ιατρικής, ειδικεύτηκε στη φυσιολογία, τη νευροφυσική, τη βιοφυσική και τη βιοχημεία. Από το 1958 έως το 1962 διετέλεσε ερευνητής στο Τμήμα Βιοχημείας του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, στη συνέχεια δίδαξε εφαρμοσμένη νευροβιολογία στο κολέγιο Μπάτερσι, μέχρι που κλήθηκε, το 1968, να αναλάβει την έδρα φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ. Το 1970 διορίστηκε επίσης διευθυντής της Εργαστηριακής Μονάδας Εφαρμοσμένης Νευροβιολογίας. Είναι ακόμη ειδικός σε τεχνικές αναζωογόνησης, έφτασε μάλιστα να εκλεγεί αντιπρόεδρος του Queckett Microscopical Club. To 1991 ο εκδοτικός οίκος Accademic Press του Λονδίνου δημοσίευσε έναν σημαντικό άτλαντα του Χίλμαν για την κυτταρική δομή του νευρικού συστήματος και, παρά τα αναθέματα που εξαπέλυσαν εναντίον του οι συνάδελφοί του, η Schizophrenia Association της Μεγάλης Βρετανίας τον χρησιμοποίησε ως σύμβουλο από το 1990 έως το 1993…

Όμως, το εργαστήριό του Χίλμαν έκλεισε επισήμως και ο ίδιος, πέρα από κάθε νόμο και πανεπιστημιακό κανονισμό, συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα. Πρώτη φορά στην ιστορία των αγγλικών πανεπιστημίων, ένας μόνιμος υφηγητής έβγαινε στη σύνταξη πριν την ώρα του…

Το μη ορθόδοξο είναι αιρετικό

Οι περισσότερες επιστημονικές εργασίες σήμερα (φυσικής, μαθηματικών, πληροφορικής, βιολογίας κ.λπ.) προδημοσιεύονται ηλεκτρονικά στον ιστοχώρο www.arXin.org, τον οποίο διαχειρίζεται το πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης. Όσοι επιστήμονες αποτύχουν να προδημοσιεύσουν εκεί τις εργασίες τους, θεωρούνται «νεκροί» επαγγελματικά….

Στο βιβλίο του «Εργασία και Επιστήμη στον 20^ο και 21^ο αιώνα: σκέψεις και προβολές», ο καθηγητής αεροδιαστημικής Ρόμπερτ Τζ. Γιαν παρατηρεί: «Στην αυγή του 21 αιώνα, βρίσκουμε πάλι μια ελίτ, ένα αυτάρεσκο επιστημονικό κατεστημένο, το οποίο όμως είναι τώρα προικισμένο με πολύ περισσότερη δημόσια εξουσία και σεβασμό από την προγενέστερη έκδοσή του. Ένα αληθινό ιερατείο υψηλής επιστήμης ελέγχει σημαντικά τμήματα της δημόσιας και ιδιωτικής πολιτικής για την έρευνα, την ανάπτυξη, την κατασκευή, την παραγωγή, την εκπαίδευση και τη δημοσίευση σε όλο τον κόσμο, απολαμβάνοντας πολιτιστική εμπιστοσύνη και σεβασμό που επικεντρώνονται πολύ πιο πέρα από την πραγματική του αξία. Επιμένει να αποκρύβει μανιωδώς τις συσσωρευόμενες ανωμαλίες, αρνούμενο την καλά τεκμηριωμένη κληρονομιά του …ότι οι ανωμαλίες είναι η πολυτιμότερη πρώτη ύλη, από την οποία σχηματίζεται η μελλοντική επιστήμη».

Ο νομπελίστας φυσικός Μπράιαν Τζόφερσον έχει καταγγείλει ανοιχτά το arXin.org ως «ένα οργανωμένο σύστημα, σύμφωνα με τα πρότυπα μιας μυστικής κοινότητας και μίας κλασσικής γραφειοκρατίας. Ένα εργαλείο συγκαλυμμένων λογοκριτών, που αποσκοπεί στην καταστολή των επιστημονικών εργασιών που δεν συμμορφώνονται με την κυρίαρχη άποψη».

Ο κοινωνιολόγος  Μάικλ Μαχόνι, του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, εξέτασε πειραματικά τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος προδημοσιεύσεων και αξιολόγησης των επιστημονικών εργασιών. Έστειλε αντίγραφα μιας επιστημονικής εργασίας σε 75 αξιολογητές, αλλοιώνοντας όμως τα αποτελέσματα σε αυτές, έτσι ώστε άλλοτε να φαίνεται πως η έρευνα υποστηρίζει την κυρίαρχη άποψη και άλλοτε ότι την αμφισβητεί. Όπως επεξηγεί: «Όταν τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα με τις θεωρητικές απόψεις των αξιολογητών, ακολουθούσε επίπληξη και απόρριψη της εργασίας. Όταν τα αποτελέσματα επιβεβαίωναν τις πεποιθήσεις τους, οι ίδιες αυτές εργασίες επαινούνταν και συστηνόταν για δημοσίευση…» (www.mang.canterbury.ac.nz/courseinfo/AcademicWriting/prejud.htm).

Tα αντίμετρα δεν άργησαν να έρθουν από τους αδικημένους με την δημιουργία ιστοχώρων όπως ο www.archivefreedom.org, αλλά και περιοδικά όπως το SciendificExploration (www.sciendificexploration.org/jse.php).

Τo Galilean Elektrodynamics (htp://home.comcast.net/-adring) δέχεται εργασίες από το πεδίο των μαθηματικών και της εφαρμοσμένης μηχανικής που προκαλούν τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν.

Το Infinite Energy (www.infinite-energy.com) ασχολείται με ενεργειακά πειράματα, πέρα από το πεδίο της ορθόδοξης επιστήμης.

Εξοντωτικές διώξεις «αιρετικών» εφευρετών
Ένας άλλος χώρος όπου εμφανίζεται η ίδια τακτική είναι το Γραφείο Παροχής Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, το οποίο κρατά εντελώς κλειστές τις πόρτες του για τους «αιρετικούς εφευρέτες» και, ιδιαίτερα, γι’ αυτούς της δωρεάν ενέργειας.

Οι «ανωμαλίες» που απειλούν τις καθιερωμένες θεωρίες αρχικά αγνοούνται. Αν κάποιοι σηκώσουν κεφάλι και παρουσιαστούν δημόσια γελοιοποιούνται. Ο αντιφρονών επιστήμονας θα απορριφθεί από τα επιστημονικά συνέδρια και τα επιστημονικά περιοδικά. Θα εξοντωθεί με αναγκαστική απουσία δημοσιεύσεων και επαγγελματική δίωξη. Αν τολμήσει να εκφραστεί δημόσια, θίγοντας τα κεκτημένα συμφέροντα ισχυρών οικονομικών ομάδων και παραγόντων, θα ακολουθήσουν προσωπικές απειλές, ακόμη και ξυλοδαρμοί, εμπρησμοί και βανδαλισμοί – ίσως και η δολοφονία του. O Ρώσος καθηγητής Αλεξάντερ Σεμέτσκι, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 εργαζόταν στο Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας George Plekhanov της Μόσχας, δημιούργησε μια γεννήτρια πλάσματος υψηλής συχνότητας που μπορούσε να δώσει πολύ περισσότερη ενέργεια από όση έπαιρνε (με απόδοση δηλαδή πολύ μεγαλύτερη της μονάδας), αντλώντας ίσως ενέργεια από το κενό (Ενέργεια Μηδενικού Σημείου ή ZPE – δείτε Novosti Press release 03NTO-890717CMO4, 1989). Όταν ο γνωστός Αμερικανός φυσικός και ερευνητής Χαλ Πούτχοφ τον επισπεύτηκε το 1991 για μια προσωπική επίδειξη της συσκευής του, εντυπωσιάστηκε τόσο ώστε τον προσκάλεσε στις ΗΠΑ για να κάνουν περεταίρω έρευνα. Όμως ο Σεμέτσκι σκοτώθηκε σύντομα μετά από αυτό, το 1992. (www.youtoube.com.watch?v=mT-94c1Q6Ms).

Ο Στάνλεϋ Α. Μέγιερ εφηύρε μια συσκευή διάσπασης του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο με απόδοση 700% (παρήγε δηλαδή πολλαπλάσια ενέργεια από αυτή που κατανάλωνε) και λειτουργούσε μάλιστα καλύτερα με αποσταγμένο νερό (αντί των συνηθισμένων μεθόδων ηλεκτρόλυσης του νερού που χρησιμοποιούν όξινο νερό). Στη συνέχεια, χρησιμοποίησε τα παραγόμενα αέρια ως καύσιμα για την κίνηση ενός αυτοκινήτου! Είχε ισχυριστεί, μάλιστα, ότι μπορούσε να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο από την Καλιφόρνια στη Νέα Υόρκη, καίγοντας κατά μέσο όρο ένα γαλόνι νερού κάθε 160 χιλιόμετρα!          Επίδειξη της συσκευής του έγινε στον καθηγητή Μάικλ Λάουτον, πρύτανη Μηχανολογίας του  St Mary’s College του Λονδίνου, το ναύαρχο σερ Άντονι Γκρίφιν και τον βρετανό χημικό και ερευνητή Κηθ Χίντλεϊ. Και οι τρεις αυτοί αξιόπιστοι μάρτυρες επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς του, αναφέροντας μάλιστα πως η συσκευή παρέμενε ψυχρή, ακόμα και μετά από πολλές ώρες λειτουργίας. Δυστυχώς, όμως, ο Μέγιερ πέθανε στις 21 Μαΐου του 1998, από δηλητηρίαση σε ένα γεύμα με αξιωματούχους του ΝΑΤΟ. Πολλά σενάρια εκτιμούν ότι πίσω από τη δηλητηρίαση κρύβονται οι εταιρίες πετρελαίων. (www.youtube.com/watch?v=EPW4FruQiUU)…

To 1979 ο Νεοζηλανδός εφευρέτης Αρτσι Μπλου παρουσίασε μια μηχανή που μπορούσε να κάνει οποιονδήποτε βενζινοκινητήρα να δουλέψει μόνο με νερό! Αυτόπτες μάρτυρες της βασιλικής αυτοκινητιστικής λέσχης της Αγγλίας επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς του ότι ένα αυτοκίνητο με αυτή τη συσκευή μπορούσε να διανύσει 160 χιλιόμετρα με ένα γαλόνι νερό.

Ο Τόμας Εντισον έκανε την πρώτη επίδειξη του ηλεκτρικού λαμπτήρα του με την παντελή απουσία επιστημόνων, παρ όλες της προσκλήσεις που έστειλε. Όπως του απάντησε  σερ Ουίλιαμ Ζίμενς, ο πιο διακεκριμένος τότε μηχανικός της Αγγλίας: «Ανακοινώσεις σαν αυτή πρέπει να αποδοκιμαστούν ως ανάξιες της επιστήμης και ως κακές για την πραγματική πρόοδό της». Ο Έντισον δεν αποθαρρύνθηκε και, όταν πλέον καταξιώθηκε, εναντιώθηκε στο εναλλασσόμενο ρεύμα, το οποίο θεώρησε ως μια «ανόητη σπατάλη χρόνου» (www.eskimo.com-billb/supress1.html).

Πολλά μεγάλα ονόματα της επιστήμης αντιμετώπισαν στη  εποχή τους με τυφλή προκατάληψη της νέες, πρωτοποριακές ιδέες και εφευρέσεις επικρίνοντας τες ως γελοιότητες, εξαπατήσεις η φάρσες. Ο  επιστημονικός παρωπιδισμός λοιπόν δεν είναι κάτι καινούριο.

Πηγή: Nexus